Monday, 25 July 2016


இன்ஸாபின் ‘ஒவ்வொரு பொழுதில் ஒவ்வொரு வாழ்க்கை’ : வாழ்விற்கான தேடல்கள் பற்றிய அவதானிப்பு : -

- அனார்
------------------------------------------------------------------------------------------------------------





இன்ஸாப் அவர்களின் “ஒவ்வொரு பொழுதில் ஒவ்வொரு வாழ்க்கை” நூலைப் புரட்டும்போது,‘மரணம் ஒரு பக்கத்து நண்பன்’ – என்ற தலைப்பு முதலாவதாக என் கண்களை மோதியது. எனக்குள்ளாகவே கூர்மையான ஒரு மின்னல் வெட்டிச் சென்றது. மரணத்தை நிகழ்த்துவதற்காக திட்டமிடக்கூடிய மனதிடம் இருந்த கவிதைத்துயர், அதை மூடிக் கவிந்திருக்கும் நினைவின் கருமையைத்தான் அம்மின்னல் வெட்டி மறைந்தது.



சிலவேளைகளில், அவசரப்பட்டு பிறந்துவிட்டோமா? என நினைப்பதுண்டு. மரணம்பற்றி விசித்திரமான கற்பனைகளும், அளவற்ற ஈர்ப்பும், அதன் மேலான தூய வாஞ்சையும் எப்போதுமே எனக்குள்ளது. அது ஒரு மாறாத விதி என்ற முடிவுக்கும் அப்பால், மிக கனவுபூர்வமான எண்ணங்கள் என்னுள்ளே தோன்றுவதுண்டு.

“என் பெயர் சிவப்பு” நாவலில் ஒரான்பாமூக், எனிஸ்டே என்பவரின் மரணம் நிகழும் கணங்களை, மரணித்துப்பார்த்துப், பின்னர் எழுதியதுபோல உன்னிப்பாக விபரித்திருப்பார். அவ்வளவு அழகான உயிர் பிரிதலை, நான் இதுவரை கேள்விப்பட்டதில்லை. அவ்விதாமன அனுபவத்தை ஒருவர் அடைந்து பார்ப்பதற்கு ஆசைப்படுமளவு கலாபூர்வமான மரணம்.

இந்த நூலில் மரணத்தினதும் வாழ்க்கையினதும் நினைவுகள் மாறி மாறி சொல்லப்படுகின்றன. இன்ஸாபிற்கு, குழப்பங்கள் இல்லாத இளமை வாய்த்திருப்பதும், தீர்க்கமான நோக்கமும், தெளிவான சிந்தனையைக் கொண்டிருப்பதும், கனவு கண்டபடியே இருக்கும் குழந்தையின் கண்களைப்போல தன்னுடைய உள்ளத்தை அவர் கையாள்வதையும்தான் நான் வியக்கிறேன்.

இந்நூலை எழுதுவதற்கு இறைமீதான அசையாத நம்பிக்கை, சமூதாயப்பற்று, தெளிந்த அறிவு அவருக்கு பக்கபலமானதாக இருந்திருக்கிறது. அதனால்தான் வாழ்க்கை மீதான நிர்மலமான புரிதலை கொண்டிருப்பவராக தன்னை வெளிப்படுத்துகிறார்.

“எவ்வளவுதான் திரும்பிப்பார்த்தாலும், மரணம் ஒரு சொட்டாவது தெரிவதில்லை. நம் நிழல்களுக்குள் பிணைந்து, அது சதாவும் நம்மைத் துரத்துகிறது. எம் எல்லாத் தெருக்களிலும் நம்மோடு சேர்ந்து அதுவும் சமாந்தரமாய் நடக்கிறது“ (மரணம் ஒரு பக்கத்து நண்பன்) என்று இன்ஸாப் குறிப்பிடுகிறார். மற்றொரு கட்டுரையில், “தனக்கு எல்லா வசதிகளும் வந்த பிறகு, மிகச்சிறந்ததொரு வாழ்க்கையை வாழலாம். இறைவனை திருப்திப்படுத்தலாம் என்றுதான் மனிதன் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான். அப்படி வாழ இந்த உலகில் வாழ்க்கை எவருக்கும் எஞ்சுவதில்லை. சொல்லி முடியும்போது வார்த்தை முடிந்துபோவதுபோலத்தான், வாழ்க்கையும்”என்றெழுதுகிறார். அறிவுரைகளுக்கும், தத்துவங்களுக்கும் நடுவில் நின்று திணறாமல், உணர்வுபூர்வமாக சிறுகதைகளின் சாயல்களை அவருடைய எழுத்துக்கள் நெருங்குகின்றன. வாசிப்பதற்கான விருப்பத்தை அது ஏற்படுத்துகின்றது.

“பயணங்களின்போது ஜன்னலோர இருக்கை இதமானது. வாழ்க்கையைப்போல எல்லாமே வேகமாக நகரும். பலவருடங்கள் பயணத்தில் கரைந்திருக்கிறது வாழ்வு. தனிமையில் தொடரும் பயணத்தில், வாகனச்சத்தமும் மௌனமும் தான், கடைசிவரை ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும். பல மணித்தியாலங்கள் மௌனத்தில் இருப்பதென்பது வேதனை நிறைந்த ஒன்று. அப்போதெல்லாம் நினைவுகள் அதன் பாட்டிற்கு அலைந்து கொண்டிருக்கும். மலைகள், ஆறுகள், மரங்கள், நுரைக்கும் அலைகள், வெவ்வேறு முகங்கள் எனத் திரும்பத் திரும்ப வந்துபோகும் ஒரே காட்சிகள். இறைவன் இவற்றையெல்லாம் வீணாகப் படைக்கவில்லை என்ற குர்ஆன் வசனம் அப்போதெல்லாம் மனத்தில் வந்துபோகும். போர்ச்சூழல் மிகுந்த பீதியை உண்டு பண்ணியிருந்தபோது, கொழும்பு வீதிகளில் அச்சம் சூழ்ந்து கொண்டிருந்தது. எங்கும் குண்டு வெடிக்கலாம் என்ற எச்சரிக்கை ஒரு புது அனுபவத்தை உண்டுபண்ணியது. ரயிலின் அறைகள் முழுவதும் ஒரு வகை மரண ஓசை காதில் கேட்பதுபோன்று இருக்கிறது. அந்த நேரத்தில் நம்பக்கதில் குண்டொன்று வெடித்தால் எப்படி இருக்குமென மனது நினைத்துப் பார்க்கும்“.(அந்திபடும் நினைவுகள்)

வாழ்க்கையைப் பற்றி எழுதும்போது, அது மரணத்தைக் குறித்து நிற்கிறது. மரணத்தைப் பற்றி எழுதும்போது வாழ்வைப்பற்றியதாக தோன்றுகிறது. அத்தோடு குழந்தைகள், இளமை, முதுமை, இலட்சியம், இஸ்லாமிய வாழ்வுநெறிகளைப் பேணத்தூண்டுதல், இயற்கையினை சிலாகிப்பது, இறைவனை உணர்வது, குற்றமற்ற சமூதாயத்திற்கான கனவு, காலம், மனிதன், உள்ளம், நன்மை, தீமை, நரகம், சுவர்க்கம் என்கின்ற அம்சங்களில், தன்னுடைய எண்ணங்களின் போக்கில் எழுதியிருக்கிறார். எங்களுடைய சமூதாயத்தில் மேம்படுவதற்கும், உணர்த்துவதற்கும் இன்னுமின்னும் பலவிடயங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றையும் இன்ஸாப் எழுதவேண்டும். மதத்தின் வரையறைகளுக்குள் நின்று தனக்குச் சாத்தியமான வகையில் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்திருக்கிறார்.

இறைவனைப் புரிந்து வைத்திருப்பதன் ஆன்மீக நெருக்கம், அவரை மென்மையான மிதக்கும் மேகத்தைப்போல ஆக்கியிருக்கிறது. உளத்தூய்மையே அவரது தேடல். தன் சமூகத்தை நேர்மையாக முன்வைக்கும் பக்குவம், பிறசமூகத்தை அரவணைக்கும் நியாயம், தான் அனைத்துக்கும் மேலாக மனிதன் என்கின்ற பெருமிதம் அனைத்தையுமே தனக்கான கருணையின் சொற்களைக்கொண்டு இந்நூலை நிறைத்திருக்கிறார். அவருடைய சிந்தனைகளின் இலக்கு உள்ளொளியின் தேடலாகும். எதிர்காலத்தின் சமூக மேம்பாட்டுக்கான சக்தியாக, அவர் எழுத்துக்களை மேலும் வலுவாக முன்னிறுத்தக்கூடும். அவரிடம் உள்ள கலைமனம், உறுதியானதொரு சமூகச் செயற்தளத்தில் ஓர்மையுடன் முன்தள்ளலாம்.

இன்சாப் இளைஞராக இருப்பதினால் இளைஞர்களுடைய சமூகச் சிந்தனைகளில் தாக்கம் செலுத்தக்கூடிய அணுகுமுறையை கையாண்டிருக்கிறார். கவிதை, இசை, தற்கால இலக்கியத்தின் மீது அவரது ஈடுபாடுகளும் வெளிப்படுகின்றன. புரியவைப்பதற்கான உரையாடல்களாக இந்நூலின் உரைநடைகளை அமைத்திருக்கிறார். ஜாமியா நளீமியாவில் பயின்று வெளியானவர். இன்றுள்ள பல்வேறுபட்ட மதம் அரசியல் வாழ்க்கை கலை போன்றவைகளால் உருவாகும் சவால்கள் பற்றி தனது படைப்புக்களின் ஊடாக அவர் முன்னெடுக்க வேண்டிய பொறுப்பை நன்குணர்ந்துள்ளார்.

நாம் வாழும் இந்த உலகம் பன்மைக் கலாச்சாரங்களையும், பழக்கவழக்கங்களையும் கொண்டதாகும். ஒருவர் இன்னொருவரைப் புரியவும், விட்டுக்கொடுக்கவும், பழகுவதற்கு முதலில் வாழ்க்கையை புரியவேண்டியிருக்கிறது. நம் அன்றாட வாழ்வின் அவசரங்களில் வாழ்வு குறித்த பல உண்மைகளை மறந்துவிடுகிறோம். அந்த உண்மைகளை அடையாளப்படுத்தும் ஒரு முயற்சியாகவும் இத்தொகுப்பின் எழுத்துக்களை எடுத்துக்கொள்ள முடியும் என்று தன்னுரையில் இன்ஸாப் தெரிவிக்கிறார். அவருடைய மாபெரும் மானுடக்கனவுகள் சாத்தியப்பட வேண்டும்மென்பதே என்னுடைய விருப்பமுமாகும்.

Friday, 4 March 2016

வாப்பா
-------------------------------------------------------------------------------------


 - அனார்

திண்ணையில் குட்டிச் சுவருக்கும் தூணுக்கும் நடுவில் வாப்பாவின் சாய்மனைக் கதிரை போடப்பட்டிருக்கும். அவரின் இடப்பக்கமாக வாசலும் அதற்கு நேரே சிறிது தூரம்விட்டு வெளிக்கடப்பும் அதற்கங்கால் பலாமர வளவு இருந்தது. வலப்பக்கம் கைதொடும் பக்கமாக வீட்டுக்குரிய முன்கதவு அமைந்திருந்தது. மரியாதைக்கும் மகத்துவத்துக்குமான கதவு. கதவு நிலையில் ஷானாஸ் மன்சில் என்று நீள் சதுரமான கறுப்பு நிற பிளாஸ்டிக் சிலேடில் வெள்ளை எழுத்துக்களால் எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்தவீடே அந்தப் பெயருக்காகத்தான் கட்டப்பட்டதுபோல அந்த எழுத்துக்கள்தான் வீட்டைத் தாங்கும் மாயக்கற்களைப்போல ஒவ்வொரு எழுத்துக்களிலிருந்தும் அபரிமிதமான ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஓர் பெண்மையின் தெய்வீக வாசனை ஒளி வீடெல்லாம் வீசி மணக்கத்தான் செய்தது. அதன் பிரகாசம் மிகுந்த வாசனை சாய்மனைக் கைகள் வைக்கும் நீண்ட பலகையிலும் புத்தகங்கள் அடைத்து நிரம்பிய சிறிய மர அலுமாரியின் கீழ்த்தட்டில் ஒழித்து வைத்திருக்கும் சிவப்புநிற அட்டைபோட்ட கனமான புத்தகத்தின் நடுப்பக்க ஓவியங்களிலும் உள் வீட்டு ஸ்பிறிங் மெத்தை போட்ட கட்டிலிலும் மெத்தையின் நடுவில் பொத்தல் விழுந்து பஞ்சு விலகி துருத்தியபடி இருக்கும் கரள்பிடித்த ஸ்பிறிங் இரும்பு வளையங்களிலும் இரண்டு குருவிகள் கொஞ்சியபடி பூக்களுக்கு மத்தியில் மரத்தின் பாதிக் கிளையில் அசையாமல் நிற்கிற தலையணைகளிலும் கைகளில் வியர்வைபட்டு கறுப்புமங்கிய பழைய தையல் மெசினின் லாட்சுகளுக்குள்ளும் பச்சையும் மஞ்சளும் வெள்ளையும் நீலமுமான நூல்கட்டைகள் ஊக்குகளோடு பின்னிக் கொண்டிருக்கும் இஞ்நாடாவின் மில்லிமீற்றர், சென்ரிமீற்றர்களோடும் கலந்திருந்தது. உண்மையில் குசினியின் கொள்ளி அடுப்பு கரிபிடித்த மண் சட்டிகள் புளித்த பூஞ்சனை ஊசல் நாத்தத்தோடு இருக்கும் தேயிலை ஊத்தும் மரமேசை கரப்பத்தான் பூச்சு மொய்க்கும் சீனிப்போத்தல், தண்ணிக்குடம், ரோசாப்பூ போட்ட தட்டைப் பீங்கான், அம்மிக்கல், கிணற்றடி, தேசிமரம் அனைத்திலும் அவளின் வாசனை அதிகாரபூர்வமாக ஆட்சி செய்தது. அந்த வீடும் அந்த வீட்டின் எந்தப் பொருட்களும் அப்பெயரின் எழுத்துக்களின் அனுமதியில்லாமல் அங்கிங்கு அசைவதில்லை. வீடே அதன் உரிமைகளை அவளுக்குத் தாரை வார்த்த ஆனந்தத்தில் இருந்தது. விசுவாசமான வீடு, விசுவாசமான கண்ணாடியிலைப் பூக்கன்றுகள், விசுவாசமான வெக்கம்கெட்ட ரோசாச் செடி, மிகவும் விசுவசாம்.. .. 


வாப்பா ஸ்கூல் விட்டு வந்து பகல் சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு அவருடைய சாய்மனையில்தான் தூங்குவார். சில நேரங்களில்த்தான் தூங்குவார். பல சமயங்களில் தூங்குவதாக நாங்கள் நம்ப வேண்டுமென தூங்குவதுபோல ஒரு நடிப்பு நடிப்பார். கண்டிப்பான கறாரான ஆசிரியர். நித்திரைக் கண்ணிலும் கண்டிப்பும் கறாரும். மிக அழகான தேர்ந்த நடிப்பு. அவருடைய ஓரங்க நாடகம் முழுக்க பல்லைக் காட்டியபடி சந்தேகமும் குற்றப் புலனாய்வின் தந்திரமும் எங்களைப் பார்த்து சவால்விடும். முகத்தில் கண்களைப் பாதி மூடி நான்கு விரல்களால் மறைத்துக்கொண்டு பெருவிரலை நாடியில் பதித்திருப்பார். இந்த வீட்டில் நம்முடைய ஆட்சி சரியாக நடக்கின்றதா அவருடைய காவல் எவ்வளவு தூரம் இன்றியமையாதது. அவருடைய சட்டதிட்டங்கள் யாரால் பேணப்படுகின்றன யாரால் மீறப்படுகின்றன என்ற கணக்கெடுப்பும் இருக்கும். முக்கியமாக முன் கதவால் வெளியிலிருந்து யாரும் வீட்டினுள்ளே போகமுடியாது. உள்ளே இருப்பவர்கள் வெளியே போக முடியாது. கால்களை நீட்டி படுத்திருப்பார். எங்களை விட்டுப்பிடிக்கும் பாவனையோடு கண்களை மூடிய அவர் கைவிரல்களிலிருந்து கடியன்களைப்போல இறங்கி வந்து அவரது அசைவுகள் எல்லாமும் எங்களைக் கடிக்கும். கிட்டத்தட்ட ஒரு போலீஸ் மோப்ப நித்திரை அது. வாப்பா நன்றாக தூங்கினார் என்றால். எட்டுக்கட்டைக்கு அங்கால் கேட்கும் அவரது குறட்டைச்சத்தம். அவருடையது மாத்திரமேயான ஸ்பெஷல் குறட்டை. 


ஏஏ.. ஹே.. என குறட்டையின் முடிவில் ஒரு ஹம்மிங் போடுவார். அப்போது நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியது. இந்த உலகத்தில் அவர் இல்லை. குதிரையை தட்டிவிட்டுவிட்டார். இனி அது அவரையும் இழுத்துக்கொண்டு தறிகெட்டு ஓடப்போகின்றது. அவரும் ஏஏ.. ஹே.. என ஓடப்போகின்றார். இந்த முக்கியமான கட்டத்திற்காகத்தான் நாங்கள் அனைவரும் காத்திருப்போம். அவருடைய காவலில் இருந்து வாசல் வழியால் நழுவி வளவையும் தாண்டி வீதிக்குவந்து ஒரே ஓட்டமாக தாமரைக்குளத்துக்குள் வந்து சேர்ந்துவிடுவோம். உம்மாவும் இந்த நேரத்தில்தான் அன்று போட்டிருந்த அவருடைய சேட் கொழுவியிருக்கும் எட்டாத மான்கொம்பு ஹெங்கரை எட்டி எட்டி கையைவிட்டு பொக்கட்டில் இருக்கும் கஜானாவில் கைவைப்பார். எப்படியும் உம்மா என்கிற மகா கள்ளி தப்பித்து விடுவாள். நாங்கள் பார்ப்பது பற்றி கொஞ்சமும் அஞ்சமாட்டாள். நாங்கள் யாரும் இந்தப் பகல் கொள்ளையை காட்டிக் கொடுக்க நினைத்ததுமில்லை.


மன்சில் இல்லாத அந்த வெறும் ஷானாசான அவள் இந்நேரம் கதைப்புத்தகங்களோடும் குட்டி ரேடியோவுடனும் முத்தமிடும் குருவிகளுக்கு மேலே கன்னத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு பாடல்களை கேட்டவாறு குறிப்பாக கமல்ஹாசனின் பாடல்கள் வரும்போது நடிகைக்குப் பதிலாக அவளை நினைத்துச் சிரித்துக் கொண்டு புத்தகத்தை வாசிக்கத் தொடங்குவாள். அவளது கையில் இருக்கும் சாண்டிலியனுக்கும் வெட்கமில்லை. கால்களைப் பின்னி நீட்டிப் போட்டு ஆட்டும் அவளுக்கும் வெட்கமில்லை. குட்டி ரேடியோவுக்கும் வெட்கமில்லை என அவள் அசையும் பொழுதெல்லாம் மெத்தையின் ஸ்பிறிங்கள் கற மறவென பொரிந்து தள்ளின. இந்தக் கூத்து முழுவதையும் பார்த்துப் பார்த்துப் பொறுக்காமல் வெயில் விரைவில் மங்கிவிடும். அந்தி வாடி செவ்விரத்தம் பூப்போல விழும் சாம்பல் கறுப்பாக. அவள் சமைத்த சுரக்காய்ச் சுண்டலின் சட்டிக்குக் கீழே சாம்பலோடு சாம்பலாக.


வாப்பாவின் சேர்ட் பொக்கற்றில் கைவைக்கும் துணிச்சலான விரல்களையுடைய வீரப்பெண். இப்போது அகப்பைக் கணையால் சாயமூட்டப்பட்ட பன்களை வாட்டி எடுக்கிறாள். உப்பிய பன்கள் அவள் கையில் பட்டு மென்மையாகித் தளர்ந்து என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து கொள் என வளைந்து கொடுக்கிறது. வித்தைக்காரியின் விரல்களில் ஓவியங்களாக மள மளவென்று விரியும் பாய்கள் புள்ளிகளும் கோடுகளும் கட்டங்களும் என அவள் பாய்களில் வரையும் கலவை இதுவரை யாரும் கண்டுகொண்டதே இல்லை. அவளது திருட்டுத் தனங்களை அங்கேதான் மறைத்து வைக்கின்றாள். ஆணும் பெண்ணுமாக குழந்தைகளையும் உருவாக்கியவள்.


யார் அதிகமாக குழந்தைகளைப் பெறுகிறார்களோ, அவர்களே சிறந்த மனைவி, மிகச்சிறந்த பெண்மணி என்று கூறுபவள்.


// தீன்குலக் கண்ணு
நல்ல திருமறைப் பெண்ணு
மான்புகளைக் காத்து நிற்கும்
மஹ்ஷரின் கண்ணு.... //


எனப் பாடவும் செய்வாள். ஒரு பெண்ணுக்கு பத்தொன்பது வயதில் திருமணமாகி அடுத்த வருடம் ஒரு குழந்தையை பெற்றுவிடுவது என்றால் சும்மாவா? அதற்கடுத்த வருடம் மற்றொன்றும், அடுத்து இன்னொன்றும், அடுத்தடுத்துமாகவும் பிள்ளைகளை பெற்றுத் தள்ளியவள். கிணற்றில் வாளியிட்டு தண்ணீர் அள்ளி, கோடரியால் வீரமரத்தின் கட்டைகளை கொள்ளிகளாகப் பிளந்து, மூட்டை மூட்டையாக நெல் அவித்து அரிசாகக் குற்றி அதை மலை மலையாக சுளகால் புடைத்தெடுத்து, மீன் கறியும், புட்டும் சுட்டுக்கொடுத்து, மீனின் தலையும், சொக்கும், வாலும், வயிற்றுப்பாடுமென வேறாக கணவனுக்கு எனப் பிரித்து, பொன்னெழுத்துக் கோப்பைக்குள் வைப்பவள். ரோசக்காரியின் சுருட்டை முடியும், அவளின் வாயிலிருந்து நெருப்பு தெறிக்கும் வார்த்தைகளும் யாருக்கும் பணிந்ததில்லை. அவள் சொல்வதுபோல இதுவெல்லாம் அவளால்த்தான் முடியும், அவளால் மாத்திரம்.


வாப்பா இரவுச் சாப்பாட்டை முடித்ததும் சாய்மனைக் கதிரையில் இருந்தபடி சிகரெட்டை பற்றவைப்பார். அது ஒரு மந்திரச் சொல்லைப்போல். ஒளிர்ந்து மறைந்ததும் பாடத் தொடங்குவார். முதலில் எப்போதும் ஒரே பாடலைத்தான் பாட ஆரம்பிப்பார். துள்ள வைக்கும் தாளம், மிடுக்கும் கம்பீரமுமாக குரலை கனைத்துத் தொடங்குவார்.


அல்ஹம்துலிமன் அஸ்ஸபமன் ஜல்ல ஜலாலா.. திருப்பியும் அல்ஹம்துலிமன் அஸ்ஸபமன் ஜல்ல ஜலாலா.. அதுக்குப் பிறகு அவருக்கு வார்த்தைகள் வராது. அதிகமாய் மறந்துபோன ஆனால் கொஞ்சம் மறக்கவும் முடியாமல்போன பாட்டு அது.


த.. ல்லல லலா லல்ல லலா லல்லல லா லா


நாங்கள் மொத்தமாகச் சிரிப்போம். உடனயே எங்களில் யாரையாவது ஓடிவந்து எட்டிப்பிடிக்கும் வாப்பாவின் கைகளுக்குள் மாட்டிக் கொள்வோம். எவ்வளவு திமிறினாலும் வெளியே வரமுடியாது.


சிரிக்கிறியா நீ கள்ளபடுவா என்பார். அவருடைய கறுத்த முலைக்காம்பில் எங்கள் வாய்படும்படி பிடித்து நசுக்குவார். வாய்பட்டுவிட்டால் நாங்கள் தோற்றுவிட்டோம். வாயைக் கொண்டுபோகவிடாமல் தடுத்து தப்பினோம் என்றால் அவர் தோற்றுவிட்டார். இது ஒரு கசமுசாவான கொஞ்சம் வெட்கக்கேடான ஆனால் அலாதியான விளையாட்டுத்தான். இன்று அவர் தோற்றுவிட்டார். எனவே ரேடியோ எங்கள் கைகளுக்குச் சொந்தம். நாங்கள் அவரைக் கைப்பற்றி விட்டோம். வாப்பா சாய்மனையில் படுத்திருந்தார். இருபுறமும் கதிரையின் நீண்ட கைகளில் நாங்கள் சுற்றி அமர்ந்து கொண்டோம். ரேடியோவைப் போடவா ரெடியா என்று எல்லோருமே கேட்டார்கள். ஆ.. ரெடி. பார்த்து நோகாம போடணும் என்றார். முறைப்படி அவருடைய வலது பக்கம் நாவற்பழம்போல கறுத்த முலையை திருகிவிட்டான் தம்பி. ரேடியோ பாடத் தொடங்கியது. என்னடி றாக்கம்மா பல்லாக்கு நெளிப்பு என் நெஞ்சு குலுங்குதடி. சின்னக் கண்ணாடி மூக்குத்தி மாணிக்கச் சிவப்பு மச்சானை இழுக்குதடி. அஞ்சாறுரூபாய்க்கு மணிமால எனும்போது அடுத்த பக்க நாவற்பழத்தை திருகிவிட்டான். ரேடியோ பாடுவதை நிறுத்திவிட்டது. மற்றவரின் முறைக்கு ரேடியோவை முறுக்கிவிட்டார்கள். ஓ.. நோகுது மெதுவாப் போடுங்க பத்திரமா கவனமா இல்லாட்டி பாடாது என்ற ரேடியோ அடுத்ததாக கவி பாடியது..


// குஞ்சுமுகமும் 
கூர்விழுந்த முக்காடும் 
நெத்தி இளம்பிறையும் 
என் நித்திரையில் தோணுதுகா //


// ஆதங்காக்கா ஆதங்காக்கா
அவரைக் கண்டால் சொல்லிடுகா
மாதுளங்கன்னி 
மடல்விரிஞ்சி போச்சுதென்று //


எல்லாவிதமான சமரசங்களுடனும் ரேடியோ ஒவ்வொரு பாட்டாகப் பாடியது.


கா.. கா.. ஆகாரம் உண்ண எல்லாரும் ஒன்றாக அன்போடு ஓடிவாங்க சிவாஜியின் பாட்டுத்தான் அதிகமாகப் பாடியது. நாங்கள் அலுப்புற்று நிறுத்தும்வரை ரேடியோ பாடிக்கொண்டிருந்தது.


வாப்பா என்னும் காகத்தைச் சுற்றி நின்று பிள்ளைக் காகங்கள் கத்தின. கா.. கா.. கா.. எங்களுக்கெல்லாம் ஒருநாள் திடீரென வெட்கம் ரோசமெல்லாம் பொத்துக் கொண்டுவந்தது. அதன் பிறகு பருவமடைந்த எங்கள் மானமுள்ள விரல்களால் நாங்கள் யாரும் முடுக்கிவிடாமலே தானாகப் பாடிக் கொண்டிருந்தது.


அதே அல்ஹம்துலிமன் அஸ்ஸபமன் ஜல்ல ஜலாலா.. திருப்பியும் அல்ஹம்துலிமன் அஸ்ஸபமன் ஜல்ல ஜலாலா.. 


த.. ல்லல லலா லல்ல லலா லல்லல லா லா 


பாடியதாலே வயதுபோன வயதபோனதாலேயே பாடமுடியாமல் பழுதாய்ப்போன எங்கள் ரேடியோ விட்டுவிட்டு கற கறத்து இரைச்சல் கூடி தெளிவற்று முணுமுணுத்தது. இரைச்சலோடு வரும் பாடலை கேட்பதற்கு எவருக்கும் நேரமில்லை. கடைசி நாட்கள் வந்தவிட்டதைப்போல வெறுமனே வெறித்துப் பார்த்தபடி பொழுதுகள் சாயும்வரை மௌனமாய்க்கிடந்தது. மௌனம் சிகரெட்டின் தணல்போல புகைந்து கனன்று கொண்டிருந்தது. அதுதான் மீதம் இருக்கும் ஒரேயொரு வார்த்தை போலவும் ஏற்கனவே சொன்ன ஒன்றின் ஞாபகம் போலவும் சொல்லத்தவறியதன் ஏக்கமாகவும் சொல்ல விரும்பிய ஏதோ ஒன்றாகவும் அடுத்தடுத்து சிகரெட்டுக்கள் பற்றி எரிந்து சாம்பலாகின.


உயிர் நெருப்பு சிகரட்டின் தொங்கலுக்கு பதுங்கி பதுங்கி வந்து கொண்டிருந்தது.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

நன்றி காலச்சுவடு இதழ் 195, மார்ச் 2016

Saturday, 20 February 2016


SPARROW Literary Award - 2015
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




I remember at this time, writers, literary journals and publisher friends who have played an important role in my growth as a writer. I consider this award given by SPARROW as an award given to the folk language of Eastern Sri Lanka. This meaningful award gives me emotional satisfaction. I would like to express my thanks to the panel of judges that has chosen me for this award, to the members of the SPARROW organization that coordinated this event efficiently and for this opportunity given to meet writer Ambai. I would like to take leave of you offering my best wishes to artists from various fields who are here and to my fellow awardees Anandh and Vimmi. Thank you.

எனது வளர்ச்சியில் முக்கிய இடம் வகித்துவரும்எழுத்தாளர்களையும் இலக்கிய இதழ்களையும் எனது பதிப்பக நண்பர்களையும் இந்நேரம் நினைவு கூருகிறேன். மேலும் ஸ்பாரோ அமைப்பினால் வழங்கிய இவ்விருதானது கிழக்கிலங்கையின்நாட்டுப்புறக்கவிமொழிக்குக் கிடைத்ததாக கருதுகின்றேன். உணர்வு பூர்மாக இவ்விருதுமகிழ்வையும் அர்த்தத்தையும் கூட்டுகிறது. என் மதிப்பிற்குரிய எழுத்தாளர் அம்பை அவர்களை சந்தித்த இந்த வாய்பிற்கும், இந்நிகழ்வை செம்மையாக ஒழுங்குபடுத்திய ஸ்பாரோ அமைப்பினருக்கும், என்னைத் தேர்வு செய்தவர்களுக்கும் நன்றியைத் தெரிவிக்கிறேன். மேலும் பல்வேறு துறைசார்ந்து இங்கு வந்திருக்கும் பிறகலைஞர்களுக்கும் விருதும் பெறும் எழுத்தாளர் ஆனந், விம்மி அவர்களுக்கும் எனது வாழ்த்துக்களை தெரிவித்து விடைபெறுகிறேன். நன்றி.

( அனார்)




'கவிதையானது ஒரு பைத்தியச்சுவை'
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

- அனார்


எனக்கான விளையாட்டுகள், எனக்கான கல்வி, சென்றுவரக்கூடிய ஒரே இடமாகவிருந்த பாடசாலை எல்லாம் என்னை விட்டகன்றபோது வெறுமை மெல்ல மெல்ல தின்னத் தொடங்கியது. நான் நானாக மாறிக் கொண்டிருந்தேன். முன்னோடிக் கவிஞர்களை வாசித்துவிட்டோ இலக்கியப் பரிச்சயத்தோடோ எழுத வந்தவள் அல்ல நான். ஆனால் கவிதை என்னை வந்தடைய சில விடயங்கள் ஆதாராமாக இருந்திருக்கிறது என இப்போது உணருகிறேன். என்னுடைய பால்யகால அழகியவருடங்கள், மதரீதியான வரலாற்றுத் தொன்மங்களும் மரபுகளும் கவிதைகளுக்கான பல திறவுகோல்களைக் கொண்டிருந்தது. மறைமுகமாகவும் வெளிப்படையாகவும் என்னுடைய கவிதைகளில் அவை வெளிப்படுகின்றன. என்னைப் பாதித்த வலுவான காரணங்களாக எங்கள் மண்ணின் நாட்டார்பாடல்கள் அதாவது நாட்டுப்புறக் கவிகள் மூன்று நான்கு வயதிலிருந்தே எனக்குள் புகுந்தவை. இவைகள் கவிதை களுக்குரிய கற்பனைகளையும் காதலையும் வளர்த்தெடுத்திருக்கின்ற என்றே நம்புகின்றேன்.

90 காலப்பகுதியில் எழுதவந்தவள் நான். எனது ஊர் பல கலவரங்களைக் கண்டிருக்கிறது. அரசியல் கொந்தளிப்புகளைக் கடந்திருக்கிறது. எனவே எழுதுவது தப்பித்தலுக்கான ஒரு தற்காலிக ஏமாற்று வழியாக எனக்கிருந்தது. இன்றுவரை கவிதையைத் தொடர்வேன் என்றெல்லாம் அன்று நான் திட்டமிட்டதோ எண்ணியதோ கிடையாது. பூட்டப்பட்ட கதவுகளுக்குள் இருந்தபடி எப்படி சுதந்திரத்தை அடைவது என கவிதை எனக்கு சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. கவிதை எழுதுவதற்கு புதிய காரணங்கள் உருவாகிக் கொண்டிருந்தன. மரணங்கள் வித்தைகளைப்போல நிகழ்ந்தன. எதை எழுத வேண்டுமோ அதை நேரடியாக எழுதமுடியாது என்ற போதும் பலரும் எழுதிக் கொண்டுதான் இருந்தனர்.

கவிதை, சொல்ல முடியாததை சொல்வது, பகிர்ந்து கொள்ள முடியாததை பகிர்நதுகொள்வது. பெறமுடியாததை தருவது. கிடைக்காததை கேட்பது. இருப்பின் அடையாளத்திற்காகவும் அரசியல் ரீதியான முன்னகர்விற்காகவும் வாழ்வை எதிர்கொண்டு முன்னெடுப்பதற்காகவும் கவிதைகள் எழுதும் புதிய ஒரு எழுச்சிமிக்க புதியவர்களோடு நானும் இணைந்து கொண்டிருந்தேன். இறப்பின் பின்னரும் பிறப்பின் முன்னரும் இருக்கக்கூடிய அரூப உயிர் கவிதை. பல இலக்கிய வடிவங்கள் ஒன்றிணைந்து இயங்கக்கூடிய வடிவம் என நான் நினைக்கிறேன். ஐம்பூதங்களும் ஐம்புலன்களும் சங்கமிக்கின்ற வளமிக்க செயல்பாட்டு வடிவம். மொழியின் ஆகச்சிறந்தவெளிப்பாடு. ஆனால் அதனைக் கையாள்பவர்களிடமுள்ள திறனைப்பொறுத்தே இக்காலங்களில் கவிதைக்குரிய கணிப்பீடுகளை முன்னெடுக்க முடியும். எல்லையற்ற ஒன்றை எப்படி வரையறை செய்வது? அந்த விதமான அளவுகோலை முழுமையாக செயலிழக்கச் செய்வது கவிதை.

அன்றாடச் சுமைகள் நெருக்கடிகள் கசக்கிப் பிழியக்கூடிய சாதாரண பெண்ணாக இருந்து கொண்டுதான் என் கனவு மாளிகையின் முற்றத்தில் கவிதைப்புறாக்களை வளர்க்கின்றேன். அவை கொறிக்கும் தானியங்களால் என் கூடை நிரம்பியுள்ளன. புறாக்கள் கோதுவதும் கொஞ்சுவதும் குறு குறுப்பதும் பார்த்துப் பார்த்து அவைகள் மயங்கும்படி இசைக்கின்றேன். எப்படிப்பட்ட இசை அது! புறாக்களின் அரவணைப்பும் நெருக்கமும் மென் இறகுகளின் கதகதப்பும் தனிமையின் நிறங்களுக்குள் என்னை அடைகாக்கின்றன. என் கனவுகளில் அவை இருக்கிறதென்றும் இல்லையென்றும் தோன்றுகின்றது. சிலவேளை புறாக்கள் வேறெங்கும் திசைமாறிச் செல்வதில்லை. என்னுடைய கனவுகளின் ருசிக்கு பழக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவை எங்கே எத்திசையில் செல்கின்றன? புதிய புறாக்களுடன் எப்போது திரும்புகின்றன? என்பதை கணிக்க முடியாது. மாயப் புறாக்கள் என்னிடம் வருவதுபோல் ஒருநாள் வராமலும் போகலாம். எதுவும் நிச்சயமில்லாதது….

கவிதையானது ஒரு பைத்தியச்சுவை. தெளிவான பாதையில் நேராகப் பயணிப்பவரை கவிதை போதையுறச் செய்கிறது. தடுமாறச் செய்கின்றது. ஒருவருக்கு கவிதை பிடிப்பதற்கும் பைத்தியம் பிடிப்பதற்கும் அதிகம் வேறுபாடுகள் இல்லை. பைத்தியத்தைக் கூட்டுவதற்கான வழிமுறைகளை அதிகரிப்பவர்களால் எழுதப்படும் கவிதைகள், சமகாலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் நிலைக்கின்றன. பைத்தியமாக நடிப்பவர்களாலும் பைத்தியம் முற்றாக குணமானவர்களாலும் எழுதப்படுகின்ற கவிதைகளில் ஆர்வமும் ஈடுபாடும் ஏற்படுவதில்லை.

எப்போதும் உணர்விலிருந்து வெளிப்படுகின்ற கவிதைகளோடு எனக்கு தனியொரு இணக்கம் ஏற்பட்டு விடுகின்றது. கவிதையில் உள்ள அரசியல் நிலைப்பாடுகளை ஆராய்வதைவிட, கவிதையின் உள்ளுறைந்திருக்கும் ஆன்மாவின் அனுபவக் கணங்களைப்பற்றித்தான் நான் ஆராய்கிறேன். ஒரு கவிதையை அறிந்துகொள்வதானது அந்தக் கவிதை அனுபவத்தினூடாக, வாழ்வின் உயிர்ப்பான தருணத்தை உள்வாங்குதலாகும். நம்மையும் நம்முடைய ரசனை அடிப்படைகளையும், மாற்றங்களை நோக்கி கூடவே நகர்த்திச் செல்லுகின்றவை.

தேசம், இயற்கை, பண்பாடு, கலாச்சாரம், மனிதன் இவைகள் அனைத்தையும் புரிந்துகொள்ள விழைவதும், கவிதையொன்றை புரிந்துகொள்ள முயல்வதும் ஒரேவிதமானதுதான். ஒவ்வொரு கவிதையிலும் ஒவ்வொரு மனம் வெவ்வேறு உருவங்களுடன் ஊசலாடுவதை ஒருவருக்கு உணரமுடியுமாகவிருந்தால், கவிதையினை இரசிப்பது பெரும் வாழ்பனுபவமாக மாறிப்போய்விடும். உக்கிரமானக் கருத்து நிலைப்பாடுகள் கொண்ட கவிதைகள் சமகாலத்தையும், அரசியலையும், வரலாற்றையும் கொண்டமைவதால் சுடும் உண்மைகளின் எரிவை எமக்குள் ஊன்றிப் பற்றவைக்கின்றன. இருண்மையானது, பூடகமானது, புரியாதது எனும் கூற்றுக்கள் வலுவற்றனவாகும். வாழ்க்கையைப் போன்றதே கவிதை. சக மனிதரைப் புரிந்துகொள்ள நாம் எடுக்கின்ற முயற்சி எல்லாச் சமயங்களிலும் வெற்றியளிப்பதில்லை. கவிதையைப் புரிந்துகொள்வதும் அவ்வாறுதான். எடுக்கின்ற முயற்சியைப் பொறுத்தே புரிதலும் விசாலமடைகின்றது.

பிறரால் உருவான, நாமே உருவாக்கிய வலிகளிலிருந்து, தனிமைப் படுவதிலிருந்து வசப்படும் பரவசத்தின் மெய்நிலையிலிருந்தும் கவிதைகளுக்கான பொறிகள் உரசப்படுகின்றன. மனதின் நுண்ணிய உணர்திறனையும் அசைக்கும் மாயக்காற்று வீசும் அளவுக்கு, சுடராய் எரிவதும், காட்டுத் தீயாவதும், கண நேரத்தில் அணைவதும் நிகழ்கின்றது.

கவிதை என்பது வாழ்தல் என்றான பின் அதற்குரிய சவால்களும் தோன்றிவிடுகின்றன. ஒரு பெண்ணிடம் வருகின்ற கவிதைகளின் தருணங்கள் அவளுடைய நெற்றிக் கண்ணாகவும் உயிரில் துளிர்க்கின்ற கண்ணீராகவும் அவளுக்கான சிறகுகளாகவும் சாளரங்களாகவும் மாற்று வடிவ உருக்களை கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு ஆண் எதிர்கொள்ள சாத்தியமற்ற பல நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

பிற பெண் எழுத்தாளர்களிலிருந்தும் அது கூடியும் குறைந்தும் மாறுபட்டும் என்னைத் தாக்குகின்றது. எனது இலக்கியப் பயணவழியில் அவ்விதமான பலியிடல்கள் ஓசையற்று நிகழ்வன. ஏன் நிகழ்கின்றன? ஏன் ஓசையற்று நிகழ்கின்றன? என்பதெல்லாம் அந்தரங்கமான அடிப்படைகளை கொண்டிருக்கின்றது. என் சதை கீறும் கத்தியை சத்தமிடாமல் பிடுங்கியெறியும் பக்குவத்தை காலம் கற்றுத்தந்திருக்கிறது. மனித கீழ்மைகளை அதிர்ச்சியுடன் கற்றுக்கொள்ள புறவாழ்வின் வெற்றிடத்தை இலக்கியச் சூழல் நிரப்பி வருகின்றது. இத்தகைய சூழல்களுக்கிடையே இருந்தபடி நான் வெளிப்படவும் ஒளிந்துகொள்ளவும் எனது கவிதைகளுக்குள்ளே குகையும் பள்ளத்தாக்குகளும் வனமும் வெளிகளும் உள்ளன. இருப்பினை தக்கவைக்க ஆசுவாசம்கொள்ள புதுப்பிப்பதற்கான தேவையும் தோன்றுகிறது. அனைவருக்குமான பார்வையிடலையும் மறுத்துவிட்டு நமது ஜன்னலால் நம்மைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது என்றும் கூறலாம். கவிதையுடனான நம் உறவு அல்லது அவ்வுணர்வு தோற்றுவிக்கின்ற மனதின் எழுச்சிகள், அங்கே ஊசலாடும் மெல்லக்கவியும், ரகசியமாயூரும், கனவின் நெருடல்களை திரும்பத் திரும்ப அனுபவிப்பதற்காகவும் அதன் உள் உறைவதற்காகவும், தொலைந்து கரைவதற்காகவும் எடுக்கின்ற பிரயத்தனங்களே சில நேரங்களில் சில கவிதைகளை எழுத வைத்துவிடுகின்றன. கவிதை எழுதப்படுவதற்கான தேவைகளை மனதின் சமிக்ஞைகளே தீர்மானிக்கின்றன. என்னைப் பொறுத்தவரை சமபங்கு அனுபவம், சமபங்கு கற்பனை.

மொழி ஒரு வகைச்சிறகு, கவிதை ஒரு வகைச் சுதந்திரம். அதனால் அந்த சுதந்திரத்தை எனக்கு நானே வழங்கிக்கொண்டேன். மொழியின் சிறகால் பறக்கத் தொடங்கினேன். அதற்கு காதல், காமம், அன்பு, நிர்வாணம், துரோகம், உடல், உண்மை, எதிர்ப்பு, பெண், கனவு என்றெல்லாம் பெயரிடமுடியும். எனது ஆன்மாவின் விழிப்புநிலை உண்மையின் வெம்மைக்கருகே எப்போதும் தவித்தது என்பதற்கான ஆதாரமே என்னுடைய கவிதைகள். ஆனால் அந்த உண்மையானது அகத்தின் வெளிக்காட்ட முடியாத மறைவான நிஜத்தையா? அல்லது புறத்தே தெரியும் உண்மை போன்ற போலியையா? என்பது அவ்வப்போது எதிர்கொள்ளும் வாழ்க்கை அனுபவத்தினதும், எழுதப்படும் கணத்தினதும் வசம்தான் பெரும்பாலும் சார்ந்துள்ளது.

என்னை அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ள பெண் எனும் அடையாளத்தை பெருமையுடன் முன்வைக்க என்னை நானே கொண்டாட விழைந்ததன் வழியாக கவிதைக்கு வந்தடைந்தபோதிலும் அதனை அதற்கே உள்ளபொறுப்புடன் கையாளவும் விரும்புகிறேன். எனது சிந்தனைகளை வளர்த்தெடுக்கவும், ஆற்றலை தனித்தன்மையுடன் வெளிப்படுத்தவும் இலக்கிய வாசிப்பிற்கு பிரத்தியேகமான பெரும்பங்குண்டு. அத்தோடு பல எழுத்தாளர்களுக்கும் இலக்கிய இதழ்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் எனது வளர்ச்சியில் முக்கிய இடமுண்டு. அவற்றை நான் பட்டியலிட விரும்பாவிடினும் நன்றியுடன் இவ்விடம் நினைவு கூறவிரும்புகிறேன்.

இன்று முற்றிலும் புதிய சிந்தனைகளோடு பலர் எழுதிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். நானும் ஒரு புதியவள்போல அவர்களுடன் எழுதவும் அவர்களைப் பயிலவும் தொடங்குகிறேன்.

நான் வாழுகிறேன் என்பதற்கும் நான் எழுதுகிறேன் என்பதற்கும் வித்தியாசங்கள் இருக்கக் கூடாது என்பதே எனது கவிதைகளின் நோக்கமாகும்.

எந்தவொரு கவிதைமனதிற்கும் கட்டாயங்களில்லை. நம்மை கட்டுப்படுத்தும் சமூகக் கட்டமைப்புக்கள் வரையறைகள் சட்டதிட்டங்களுக்கும், கலைத் தன்மைகளுக்கும் மத்தியில் பெரும் இடைவெளிகள் உள்ளன. இந்த இடைவெளியில்தான் கலையின் படைப்பூக்கம் செயற்படுகின்றது. கடவுளாகவோ, சாத்தானாகவோ விரும்பிய அடையாளங்களை அது எடுத்துக்கொள்ளும். அன்றி தூண்டிலாகவும், மீனாகவும், நீராகவும்கூட…., ஒரே சமயத்தில் அனைத்துமாய் மாற, அல்லது தனித் தனியாய் இருக்க. இது தான் என் கவிதைகள் நிகழும் இடம். ஒரு நாள் என் சுயம் என்பது அவ்வாறே ஆகிவிடும் என நம்புகின்றேன். நான் முயற்சிப்பதும் அடைய விரும்புவதும்கூட என் கவிதைகளிடம் கூட்டிச் செல்லும்படி வேண்டுவதும் இந்த இடம்தான். அதாவது……………

தீமை நன்மை என்ற பிரிப்புகள் அற்ற இடம் !
ஆண் பெண் என்ற வேறுபாடுகள் அற்ற இடம் !
வாழ்வு மரணம் என்ற எல்லைகள் அற்ற இடம் !

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
நன்றி : கபாடபுரம்-பெண்மொழி(http://www.kapaadapuram.com), செந்தில், றாம் சந்தோஷ்

Sunday, 9 August 2015

ஒட்டுமொத்த பெண்களின் ஆன்மக்குரலே கவிதை - அனார்
--------------------------------------------------------------------------------------------------


01. நீங்கள் எழுதவந்த பின்புலத்தை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்?


பாரம்பரியங்களும் பண்பாடுகளும் மாறாமல் இருந்த எனது கிராமத்தில், 90களில் நடந்த அரசியல் மாற்றங்கள் எனது பாடசாலைக் கல்வியின் இழப்பு என்பவற்றோடு என்னை சூழ்ந்த தனிமையிலிருந்தும் அச்சங்களில் இருந்தும் தப்பிப்பதற்கான ஒரு ஏமாற்று வழியாக கவிதை எழுத ஆரம்பித்தேன். மிகுந்த கட்டுப்பாடுகள்கொண்ட எனது சமூகத்தில் எனது குடும்பம் மதரீதியான செல்வாக்கை கொண்டிருந்தது. எனது தந்தை ஒரு மௌலவி ஆசிரியராகவும் அவருடைய தந்தை மார்க்க கல்விபெற்ற ஆலிமாகவும் ஊரின் பள்ளிவாசல் தலைவர்களாகவும் இருந்தவர்கள். எனவே கவிதை எழுதுவதற்கு முழு எதிர்ப்பு வீட்டிலேயே இருந்தது.

பல புனைபெயர்களில் நான் எழுதினேன். ஒரு பெயர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் மற்றொரு பெயர் என்பதாக. வானொலியில் மட்டும்தான் சிலவருடங்கள் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். நிகழ்ச்சியில் என் கவிதை ஒலிபரப்பாகும் நேரம் காதோடு வைத்து எனது கவிதை ஒலிபரப்பாவதை கேட்பதுண்டு. எனது திருமணம் என்னை பல நெருக்கடிகளில் இருந்து மீட்டது என்பதே உண்மை. கணவர்தான் முதலாவது கவிதை நூலை தொகுத்து வெளியில் தெரியும்படி நான் சுதந்திரமாக எழுத ஊக்கமளித்தார். மற்றும் அதில் இன்றுவரை உறுதியாகவும் செயற்படுகிறார்.

கவிதை எழுதப்படும் தேவைக்கான பின்புலம் இல்லாதுவிட்டால் 90களில் ஆழமான வேதனைகளை கடந்து வந்திருக்க முடியாது. 80களில் எப்படி வடக்கில் புதிய கவிஞர்களின் காலமொன்று உருவாகியதோ, 90களில் அது கிழக்கில் முஸ்லீம் மக்களிடையே பல புதிய கவிஞர்களை உருவாக்கியது. என்னையும் இத்துறையில் அர்த்தபூர்வமாக செயற்படவைத்தது. 

ஒருவிதமான நெருக்கடி, வெறுமை எங்களைச் சூழும் பொழுது நாங்கள் புகுந்து கொள்ளும் தியானக்குகைபோன்றது இலக்கியத்தின் மீதான தேடல். குகைக்குள் எங்கிருந்தோ வந்து மின்னும் மின்மினிப்பூச்சிகள் எங்கள் கனவும் விடுதலையும். கவிதை என்பது அனைத்தையும் சாத்தியப்படுத்தும் இடம் என்பது எனது கருத்து.


02. நீங்கள் எழுத முற்பட்ட காலத்தில் தமிழில் பெண்ணிய எழுத்து எவ்வாறு இயங்கிக்கொண்டிருந்தது ? உங்களுக்கு அது எவ்வகையில் பாதை அமைத்தது?


என்னுடைய காலத்தில் 80களில் எழுதத் தொடங்கிய தலைமுறைப்பெண்கள் பலர் எழுதவில்லை. புதிய பெண்கள் எழுதத் தொடங்கியிருந்தனர். ஔவை, வினோதினி, ஆகர்ஷியா, .ஆழியாள், சுல்பிஃகா, கலா என மிகவும் விருப்பமான பெண்கவிஞர்கள் பெண்ணியக் கவிதைகளை நுட்பமான மொழியோடு எழுதியவர்கள். கலைத்துவமான பெண்ணிய வெளிப்பாட்டை எவ்வாறு மாறுபட்டு எழுதமுடியும் என அவர்கள் எழுத்தாக்கங்கள் வெளிப்பட்டன. பல பெண்கள் தனித்தன்மையோடு செறிவாக எழுதிக்கொண்டிருந்தனர். இலங்கையில், தமிழ்நாட்டில், புலம்பெயர்நாடுகளில் என எல்லாப் பெண்களின் எழுத்துக்களும் பெண்ணியக் கருத்துக்களின் வெவ்வேறு முகங்களை கொண்டிருந்தன. சல்மா, மாலதிமைத்திரி, சுகிர்தராணி, குட்டிரேவதி என தமிழ்நாட்டில் அந்த அலை மிகக்காத்திரமாக உருப்பெற்றிருந்தது. அவ்வளவு பெண்கள் எழுதியும் மேலும் புதிய புதிய பெண்கள் தோன்றிக்கொண்டிருந்தனர். மிக முக்கியமான பல படைப்புகள் வெளிவந்தகாலம் இதுவாகும். பெண்ணியா, பஹீமாஜஹான், நான் என புதிய பெண்கள் உருவாகிக்கொண்டிருந்தோம். எனவே என்னை அது பெருமளவு இணக்கமான மனநிலையுடன் தனித்து செயல்படும் உறுதியையும் ஏற்படுத்தியது. தேடலுடன் பெண்ணியக் கவிதைகளை வாசிப்பதற்கும், எனக்கென்ற ஒரு மொழியில் பெரிதும் மாறுபட்ட என் சூழலை எழுதவும் தொடங்கினேன். ஆண், பெண் வித்தியாசத்தையும் வேறுபாட்டையும் கடந்து எழுத்து செயற்பாடு எனும் தளத்தில் முன்செல்லவெண்டும் என்ற துணிவையும் வளர்த்துக்கொண்டேன். முஸ்லீம் பெண்ணுக்கான தனித்துவத்துடன் இலக்கியப்பயணத்தை தொடர எனது பாதையை நானே அமைக்க வேண்டியிருந்தது.

நவீன பெண்ணியக் கவிதையைப் பொறுத்தவரை, எனது சமூகத்தில் அதற்கு முதல் வேறொருவர் தொடர்ந்து தீவிரமாக செயற்பட்டிராத அந்த சூழ்நிலை எனக்கு அளவற்ற சவால்களை கடினமான வழிகளில் ஏற்படுத்தியிருந்தது. என்னுடைய எழுத்து, சிந்தனை, சொல்முறைகளில் நவீனத்தையும் வித்தியாசத்தையும் உள்வாங்கியிருந்தது. எதிர்ப்புகளை, காழ்ப்புணர்ச்சியை அவதூறுகளை எதிர்கொண்டவளாகவே எழுதிக்கொண்டிருந்தேன்.

சில தீவிர இலக்கிய இதழ்கள், பெண்ணியம் சார்ந்த எழுத்துக்களை ஊக்குவித்தன செயல்பட்டன. சரிநிகர், மூன்றாவது மனிதன் போன்றவையும் தனிநபர்கள் மூலம்வெளிப்படும் சிற்றிதழ்களிலும் எழுதினேன். குறிப்பாக ஏஜீஎம் ஸதக்கா கிழக்கிலும், எஸ். சுதாகர் வடக்கிலும் கொண்டுவந்த இதழ்களிலும், பெண் சஞ்சிகை போன்ற சிறுபத்திரிகைகள், இலங்கையிலும் புலம்பெயர் நாடுகளிலும் முனைப்போடு வெளிவந்து கொண்டுமிருந்தன. அவற்றில் எல்லாம் எழுதினேன். அதிகம் எக்ஸில் இதழில் எழுதிவந்தேன். என்னை அவர்கள் தொடர்ந்து மிகுந்த உற்சாகப்படுத்தினர்.


03. உங்களைப்பாதித்த பெண் எழுத்தாளர்கள், ஆளுமைகள் பற்றியும் உங்களை ஈர்த்த புத்தகங்கள் கவிதைகள் பற்றியும் சொல்லுங்கள்?


இலக்கியப் பரிச்சயம் வாசிப்பு என்பவற்றை நான் முதலியே பெற்றிருக்கிவில்லை. வாசிக்க ஆரம்பித்த பொழுது அனேகமான எழுத்துக்களும் மொழிபெயர்ப்புகளும் பழைய புதிய எழுத்தாளுமைகளும் என்னை ஈர்த்தவர்களாகவும் பாதிப்புச் செலுத்துகின்றவர்களாகவுமே இருந்தனர். அனைத்து இலக்கிய வடிவங்களிலும் என்னை கவிதை தான் ஆகர்ஷித்தது. சிறு கதையிலும் நாவலிலும் கட்டுரைகளிலும் நான் கவிதைகளையே கண்டு கொண்டுடிருந்தேன. பெண் தன்னை முழுக்க திறக்கும் இடம் கவிதை என நம்புகிறேன். ஒட்டுமொத்த பெண்களின் ஆன்மக் குரலாக கவிதை இருந்து வருகிறது. அத்தகைய பெண் ஆளுமைகளின் பெயர்களைக் குறிப்பிடலாம். பெண்கள் எழுத்துக்கள் மட்டுமே பாதிப்புச் செலுத்தியது என்று தனியாக பிரித்துக் கூறமுடியாது. வாசிப்பனுபவத்தில் ஆண் பெண் பிரிப்புகள் தேவையற்றது. மனிதர்களின் வாழ்வையும் மனங்களையும் நெருங்குவதற்கு முன்தடைகள், முன் தீர்மானங்கள் ஒன்றும் தேவையில்லை. கேள்வியின் அடிப்படையில் கூறும் பொழுது பேரா. எம்.ஏ. நுஃமான் மொழிபெயர்த்த பலஸ்தீனக்கவிதைகள், சொல்லாதசேதி கவிதைத் தொகுப்பையும், மரணத்தில் வாழ்வோம் தொகுப்பையும், இவ்விரண்டு தொகுப்புகளிலும் இடம்பெற்ற கவிஞர்களையும் முக்கியமாகக் குறிப்பிடலாம். சிவரமணியின் முனைப்பு கவிதையில்,

//பேய்களால் சிதைக்கப்படும் 
பிரேதத்தைப்போன்று சிதைக்கப்பட்டேன், 
ஆத்மாவின் உணர்ச்சிகளெல்லாம் 
இரத்தம் தீண்டிய கரங்களால் அசுத்தப்படுத்தப்பட்டன 
என்னை மேகதிற்குள்ளும் மண்ணிற்குள்ளும் 
மறைக்க எண்ணிய வேளையில் 
வெளிச்சம் போட்டுப் பார்த்தனர்// 

எனறெழுதுகிறார். இத்தகைய எழுத்துக்கள் புதிதாக எழுதவரும் பெண்ணுக்கு பாதிப்பையும் அதிர்ச்சியையும் நிச்சயம் ஏற்படுத்தும். என்னை வெகுவாக ஈர்த்த இன்னொரு பெண் ஊர்வசி. அவருடைய மொழி முழுக்க முழுக்க கலைத்தன்மை வாய்ந்தது. அழகியல் நிரம்பியது. இயற்கையின் நெருக்கத்தை கொண்டிருப்பது வேலி என்றொரு கவிதை என்னை வெகுவாக பாதித்த ஒன்று. ஒருவரது எழுத்தாளுமையில் இத்தகைய வீச்சும் நுண்மையான எழுத்துக்களைப் பின் தொடர்வது உள்ளுணர்ந்து வாசிப்பது மிகுந்த தாக்கம் செலுத்தக்கூடிய ஒன்றாகும். என்னுடைய வாசிப்புப் பட்டியல் மிக நீண்டது. பெண் எழுத்தாளர்களை மாத்திரமே வாசிக்கின்ற குறுகிய மனப்பான்மை எனக்கில்லை. நவீனத்துவம் பின்நவீனத்துவம் பெண்ணியம் தலித்தியம் என்ற வேறுபாடுகள் இல்லாது அனைவரையும் வாசிக்கின்றவள் நான். உணர்வும் கருத்தும் தனியாக இல்லாமல் முழுக் கலையாகப் பெருகும் புதிய எழுத்தாளர்கள் அதிகம். அவர்கள் அனைவரின் உழைப்பும் எழுத்துக்களும் என்னை பாதிக்கவே செய்கின்றன. என் சமகால எழுத்தாளர்கள் மீது வாஞ்சையும் மதிப்பும்முள்ளது. ஆரம்பநாட்களில் படித்த நுல்கள் இன்றைய எனது எழுத்து வளர்சிச்சிக்கு உரம்மூட்டியவை என நம்புகின்றேன். ஆனால் எப்பொழுதும் மொழிபெயர்ப்பு நூல்களை கவனமெடுத்து வாசிக்கிறேன். கமலாதாஸ், அருந்திராய், சில்வியாபிளாத், அன்னா அக்மதோவா, சிமோன்தீபவார், மஹ்மூத் தர்வீஸ், ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே, பப்லோநெரூதா, சதாத் ஹசன்மாண்டோ இப்படிக் கூறிக்கொண்டே போகலாம். இவர்களைப்போல எழுத முடியாதா என்னும் ஏக்கமும் எழுத வேண்டுமென்ற பேராசையும் உண்டு. மேலும் எனக்கு விருப்பமான சில புத்தகங்களையும் பெயர்களையும் குறிப்பிடாலம் கவிஞர் சேரனின் தொகுப்புகள், பா. அகிலன் கவிதைகள், வைக்கம் முகம்மது பசீர் தொகுப்புகள், சுந்தர ராமசாமியின் கவிதைகள், ஜேஜே சில குறிப்புகள், கோணங்கி, மௌனி என்றொரு நீண்ட வரிசை இருக்கிறது. இந்தக் கேள்விக்கான பதில் ஒரு கட்டுரையாக எழுத வேண்டியயொன்று என்று நினைக்கிறேன்.




04. நீங்கள் எழுதத் துவங்கியபோது ஏற்பட்ட தடைகளை விமர்சன எதிர்ப்புகளை எப்படி எதிர் கொண்டீர்கள் ? இஸ்லாமிய பெண் படைப்பாளியாக சமூகத்திலும் குடும்பத்திலும் ஏற்பட்ட சவால்களை எப்படி அணுகினீர்கள்? 


ஒவ்வொரு சமுகப்பெண்ணும் எதிர்கொள்ளக்கூடியவைதான் இந்த நெருக்கடிகள் ஆயினும் முஸ்லீம்பெண் ஒருவர் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளில் கூடுதலான வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன. முஸ்லீம் பெண் திருமணத்தின் பிறகு தன்னுடைய எழுத்துச் செயற்பாட்டை முன்னெடுப்பது சாகவும் பிழைக்கவுமான போராட்டம் என்றுதான் கூறமுடியும். மிக நுட்பமான வலைப்பின்னல்களை பின்னிவைத்திருக்கும் சமுதாயத்தில் கவிதைகளை எழுதுவதற்கு மன உறுதி இரண்டு மடங்காகத் தேவைப்படுகின்றது. நான் கவிதை எழுதுகிறபெண் என்பது வெளிப்படாமல் இருக்கத்தான் எனது சூழல் ஆசைப்படுகின்றது நிர்ப்பந்திக்கின்றது.

விமர்சன எதிர்ப்பும் பாராட்டும் அங்கீகாரமும் எனக்கு ஒரே சமயத்தில் கிடைத்துக்கொண்டிருந்தன. ஒன்றுக்கும் உதவாத எழுத்துக்களை எழுதும் தங்களை தாங்களே எழுத்தாளர்களாக எண்ணிச் செயற்படும் கிழக்கின் வட்டார எழுத்தாளர்கள் சிலருக்கு என்மீது கடும் கோபமும் காழ்ப்புணர்ச்சியும் இருந்ததன் காரணமாக பலவழிகளில் அசௌகரியமான நாகரீகமற்ற முறைகளில் எதிர்ப்புகளை காட்டினர். இன்றும் அது தொடர்கிறது. நானும் எனது அஸீமுமாக இணைந்தே இவற்றை எதிர்கொள்கிறோம்.

விமர்சனம் என்றால், அவதூறுகளை பரப்புதல் என்றாகிவிட்ட சூழலில் இவற்றை கடந்துவர வெற்றிகரமாக கையாளவும் பழகியிருக்கிறேன்.

இஸ்லாமிய பெண்படைப்பாளியாக சமூகத்தில் எப்படி தொடர்ந்து செயற்படுவது என்பதன் வரையறை எனக்கு தெளிவாகத் தெரியும் என்பதனால் குடும்பத்தில் ஒருவித சங்கடமும் இல்லை. என்னுடைய சமூதாயத்தில் என்னை சுட்டிக்காட்டி இன்னொரு புதிய பெண் எழுதமுற்படுவதை எவரும் தடுக்கக்கூடாது என்பதில் நான் கவனமாக செயற்படுகிறேன். சவால்மிக்க எடுத்துக்காட்டாக நான் இருக்கிறேன் என்பதே மகிழ்ச்சியான உண்மையுமாகும்.


05. இப்போது நீங்கள் இயங்குவதற்கான வெளி உங்களுக்கு உருவாகியுள்ளதா? அல்லது ஆரம்பகாலத்தில் நீங்கள் சந்தித்த தடைகள் இன்னும் தொடர்கின்றதா?


ஆம், தடைகளுக்கு எவ்வித பஞ்சமும் இல்லை. அது இரவு பகலாக இருக்கிறது. ஆணிடமிருந்தும் பெண்ணிடமிருந்தும் சக எழுத்தாளர்களிடமிருந்தும் யாரென்றே அறியாத, இலக்கியம் என்றால் என்ன என்றே அறியாத சமூகக் குற்றவாளிகளிடம் இருந்தும் நாளாந்தம் நான் எதிர்கொள்கிறேன். அதனை முடிவுக்கு கொண்டுவர நம்முடைய நேரம் காலத்தை கொடுத்து பிரயத்தனப்படத் தொடங்கினால் கவிதை மனம் செயற்படாது. எழுதும் மனநிலை எழுத்தாளருக்கு மிக முக்கியம்.

என்னுடைய எழுத்துவெளி மிக தெளிவான ஒன்றாக மாறியிருக்கிறது. நான் செயற்பட வேண்டிய மன அமைப்புதான் இனிமேலும் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். தீர்க்கமும் தெளிவாகவும் தொடர்ந்து நான் செயற்படலாம் என்பதே எனது எதிர்பார்ப்பு.

எனக்கான எழுதும் செயற்படும் வெளி விசாலமாக ஆகியுள்ளது. இலக்கிய நிகழ்வுகளில் கலந்து கொள்ளவும், திறந்த உரையாடல்களில் பங்குபெறவும் நான் விரும்பியவாறு செயற்படவும் முடிகின்றது. சில விட்டுக்கொடுப்புகளினூடே நான் முன்னேறிச் செல்கின்றேன் என்றே கருதுகிறேன்.


06. இஸ்லாமிய சமூகமும், மதவாதமும் பெண் எழுத்தாளர்களை எவ்வாறு நோக்குகின்றது? அவர்களுக்கு என்ன அங்கீகாரம் மற்றும் வெளியைத் தந்துள்ளது?


பொதுவாகவே மதத்திற்கும் மதவாதத்திற்கும் நிறய வேறுபாடுகளை நாம் உலகமெங்கும் காணலாம். இஸ்லாத்தைப் பொறுத்தவரைக்கும் பல்வேறு கொள்கைகள், பிரிவுகள் தோன்றிவிட்டன. எனவே எனக்குப்பிறகு 73 பிரிவினர் காணப்படுவார்கள் என்பதும், ஒரு தரப்பினரே உண்மையாளர்கள் என்பதும் முஹம்மது நபிகளின் வாக்காகும். இது தீர்வற்ற சர்ச்சையாக தொடரக்கூடியது.

இங்கே என்னுடைய வாழ்க்கை சூழலில், ஊரில் நாட்டில் கொள்கைசார்ந்து பலபிரிவுகளுடன் முஸ்லீம்கள் காணப்படுகின்றனர். எந்தப்பிரிவிலும் இணையாத சாதாரண முஸ்லீம்களும் உள்ளனர். பெண்களுக்கு இந்தப் பிரிவுகள் கொடுக்கும் நிர்ப்பந்தம் நெருக்கடி வெவ்வேறு வகையானது என்பதனை கண்கூடாக காண்கிறோம். இது இவ்வாறிருக்க பெண் எழுத்தாளர்களை எந்தப் பிரிவினருமே முற்று முழுதாக ஏற்பதில்லை. பாடசாலை தமிழ் இலக்கியத்தில் பெண் படைப்பாளர்கள் பற்றிய அறிமுகம், அவர்களுடைய படைப்புகளை இணைத்திருக்கிறார்கள். பெண்மொழிக்கட்டுரைகள், கவிதைகள் உள்ளடக்கபட்டிருக்கிறது. பாடசாலை மட்டத்தில் இதுவொரு நல்ல மாற்றமாகும். எங்கள் தமிழ் இலக்கியத்துறையில் பெண் எழுத்தாளர்களை, பெண் எழுத்தாளர்களே நோக்குவதில் அதிக வித்தியாசம் காணப்படுகையில், குழுக்களாகப் பிரிந்து எதிர் மனநிலையில் செயற்படுகையில் மதங்களை மட்டும் குறை சொல்வது எப்படி? மதரீதியான ஆண் சமுகம் இவ்விடயத்தை புரிந்துணர்வுடன் கையாளக்கூடும் என நாம் எதிர்பார்க்க முடியாதுதான். சமுதாயத்தின் பார்வையை மாற்றும்முகமாக ஆணும் பெண்ணுமாக இணைந்து தமது எழுத்துச் செயற்பாடுகளை முன்னெடுப்பதுதான் எதிர்காலத்தில் இலக்கிய உலகில் முஸ்லீம்பெண்களை உருவாக்க வழிகோலும் என நம்புகிறேன். பெண் எழுத்தாளருக்கான அங்கீகாரத்தையும் எழுதும் வெளியையும் இன்னும் முழுமையாக பெறவில்லை என்பதற்கு மதரீதியான கட்டுப்பாடுகள் மாத்திரமல்ல, ஆணாதிக்கப் போக்கும்தான் இதற்கு முழுக்காரணம் என நான் கூறவிரும்புகிறேன். உலகில் பலநாடுகளில் இலக்கியம், சினிமா, ஓவியம், இசை போன்ற துறைகளில் எழுத்தாளர்களை நாம் காணமுடியும். மிகுந்த தன்னிகரற்ற உயர்ந்த கலைஞர்களாக முஸ்லீம்கள் காணப்படுகின்றார்கள். பல உதாரணங்கள் நம்முன் உள்ளது. பெண்களும் அவ்விதமே. எங்களது இறுக்கமான சூழ்நிலைகள் ஒரு காரணம். ஆனால் சுயவிருப்பமுள்ள தேடலுள்ள பெண்கள் மத்தியில் கலைத்துறையில் ஆர்வம், விருப்பம் குறைவு எனும் காரணமும் உண்டு. அவர்கள் படித்தோமா, வேலைக்குப்போனாமா, திருமணம் முடித்தோமா, பிள்ளைகள், கணவர், குடும்பம், மற்றும் தொலைக்காட்சி நாடகங்கள் பார்த்தோமா, உறங்கி எழுந்தோமா என அவர்கள் இருக்க விரும்புகிறார்கள். எழுத்தில் இயங்கும் பெண்கள் சார்ந்து பொதுக்கருத்தாகப் கூறப்படும் விடயங்கள் தீவிரமாக அவர்கள் செயற்படுவதைத் தடுக்கின்றது.


07. உங்கள் கவிதைகளின் சிறப்பு அவற்றின் மொழியிலும் படிமங்களிலும் உள்ளது. வாசிக்கும் போதெல்லாம் வியக்கவைக்கும் அந்த மொழியின் ஆளுமையை எப்படி பெற்றீர்கள்?


யாரும் ரகசியங்களின் முழுப்பரிமாணத்தை அறிந்துகொள்ளமுடியாது. அறிந்து கொள்ளக்கூடிய ஒன்றில் ஒரு ரகசியமும் ஒளிந்திருக்காது. என்னுடைய ரகசியங்கள் எனது கவிதைமொழியிலும் படிமங்களிலும் ஒளிந்திருக்கின்றன. அதனால் அது வசீகரமானதாக இருக்கின்றது போலும். எனது தனிமை, இயற்கையை சார்ந்திருக்கக்கூடியது. மேலும் நான் இறந்து போகாமல் இருப்பதற்காக நான் பெண்ணாகவே இருபப்தற்காக வாழ்வை தொட்டுணர்வதற்காக கவிதைகள் எழுதகிறேன். அந்தமொழி துயரும் வெறுமையும் கொண்டாட்டமும் காதலின் கொதிப்பும் கொண்டிருப்பது. மந்திரத் தன்மைகளும் பைத்தியமும் நிச்சலனமும் தொலைதலும் மெய்நிலையும் சூழ்ந்த மனதிலிருந்து வெளிப்படுகின்ற கவிதைகள் அவை என்றுமட்டும் சொல்லலாம். மேலும் என்னால் அதனை விபரிக்க முடியுமென்று தோன்றவில்லை.


08. ஈழத்தின் வன்முறையும் இன அழிப்பும் உங்கள் படைப்புகளை எவ்வாறு பாதித்துள்ளன? அவற்றை உங்கள் கவிதைகள் எப்படி உள்வாங்கி வெளிப்படுத்துகின்றன?


வன்முறையும், இனஅழிப்பும் பாதிக்காத எந்தவொரு எழுத்தாளரும் எங்கும் இருக்கமுடியாது. நான் பத்து வயதிலிருந்தே இந்தப் பிரச்சினைகளோடு கலந்திருந்தேன். கண்கூடாகக் கண்டும் அனுபவித்தும் இருக்கிறேன். ஆனால் அவற்றின் எல்லாச் சம்பவங்களையும் நான் எழுதிவிடவில்லை. ஒருவேளை அவை கவிதையாகமல் வேறு பதிவுகளில் இனிவரக்கூடும். ஆயினும் சில கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறேன். மேலும் சில இரத்தக்குறிப்புகள் மிக அதிகமாகப் பேசப்பட்ட முக்கியமான கவிதையாகும்.

நேரடியாக முள்ளிவாய்க்கால் விடயங்களை பேசும் கவிதைதான் மாபெரும் உணவுமேசை. எனது அனைத்து தொகுப்புகளிலும் போர் சம்மந்தமான மக்கள் உணர்வுகளை பேசும் கவிதைகள் இருக்கின்றன. எந்தவொரு அனர்த்தமும் பேரழிவும் நிலைகுலையச் செய்பவைதான். அதை உடனடித் தயாரிப்புகளில் கவிதையாக்குவதில் பல மனத்தடைகள் எனக்கு உருவாகிவிடும். அந்தச் சமயத்தில் கவிதை எழுதுதல் ஒரு ஆடம்பரச் செயல்போல தோன்றுவதும் உண்டு. மனிதராய் இருப்பதிலேயே குற்ற உணர்வுக்கு ஆளாகின்ற போது எப்படி உடனடியாக எழுத முடியும்? பல தயக்கங்கள் இன்னும் எனக்குள் உள்ளது எழுதுவதற்கு. ஆனால் இன்று பல வழிகளில் இந்தவிடயங்களை எழுதிவருகின்றனர். அவர்கள் அனைவரிடமும் ஒரு உண்மை உண்டு. ஒரு அனுபவம் ஒரு கருத்து உண்டு. அவர்களது எழுத்துக்கள் அனைத்தின் மீது என் மரியாதையை வைத்திருக்கிறேன். வன்முறை தொடர்பான பதிவுகள் ஆழ்ந்த காயமும் இழப்பும் கண்டவர்களிமிருந்து தொடர்ச்சியாக வெளிவந்து கொண்டிருப்பதை தற்போது அதிகம் அவதானிக்கின்றேன். 


09. ஒரு தொகுப்பிற்கும் அடுத்த தொகுப்பிற்கும் இடையில் ஒரு படைப்பாளியாக நிகழும் மாற்றங்கள் என்ன ? அந்த மாற்றத்தில் இஸ்லாமிய சமூகமும் மதமும் தமிழ்ச் சமூகமும் படைப்புச்சூழலும் எப்படி பங்களிப்புச் செய்கின்றன?


தொகுப்புக்களுக்கிடையில் மாற்றங்கள் நிச்சயம் உண்டு. அது அத்தனை விரைவான சுலபமான ஒன்றுமல்ல. எனது முதலாவது தொகுப்பான ஓவியம் வரையாத தூரிகை வெளிவந்தபோது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஏனெனில் அவை தொகுக்கப்படுவதற்காக எழுதப்பட்டவையல்ல. முழுக்க நம்பிக்கையற்ற குழப்பம் சூழ்ந்த மனநிலையிலிருந்து அக்கவிதைகளை எழுதினேன். ஒருவகையில் இறப்பதற்குமுன் எழுதிவைக்கப்படும் கடிதத்தை ஒத்தவைகள் அவை. அவநம்பிக்கையின் மொத்த வடிவமாக இருந்தது. அந்த கவிதைத் தொகுப்பிற்கு சாகித்திய பரிசு கிடைத்தது குடும்பத்தில் வேறு அணுகுமுறையை ஏற்படுத்தியது. யாருக்கும் தெரியாமல் எழுதி, யாருக்கும் தெரியாமல் அனுப்பி யாருக்கும் தெரியாமல் செயற்படும் சிரமங்கள் அதன் மூலம் விலகி இருந்தன.

இரண்டாவது தொகுப்பான எனக்குக் கவிதைமுகம் எனது அடையாளத்தை தனித்துவத்தை எனக்கான மொழியை கொண்டிருந்தது. தமிழ் இலக்கியச்சூழலில் கவன ஈர்ப்பை வழங்கியது. இந்தக் காலம்தான் இறுகச்சூழ்ந்த வாழ்வின் கருணையை கருணை இன்மையையும் முடிவற்ற துயரும் கொண்ட காலமாகும். எதிர்கொண்ட வக்கிரமான தடைகளையும் இம்சைகளையும் கடந்து கவிதைதான் எனக்கு எல்லாம் என்ற நிலையில் இருந்தபடியே அடுத்தடுத்த தொகுப்புகளை கொண்டுவந்தேன். உடல் பச்சைவானம், பெருங்கடல் போடுகிறேன் கவிதைத் தொகுப்புகள் காலச்சுவடில் வந்தன. எனது ஆர்வத்தின் சிறு முயற்சியால் நாட்டார்பாடல்களை பொடு பொடுத்த மழைத்தூத்தல் தொகுத்தேன். க்ரியா வெளியிட்டது.

நான் வாழும் சமூகத்திலிருந்தபடிதான் செயல்படுகின்றேன். அங்கிருந்துதான் எதிர்காலத்தையும் கடந்தகாலத்தையும் .இணைக்கின்றேன். எழுதும் பெண்கள் குறைவானவர்களாக இருந்தாலும் முஸ்லீம் ஆண் எழுத்தாளர்கள் நிறைந்தே காணப்படுகின்றனர். அவர்கள் மத்தியில் தொடர்ந்தும் செயற்படுவது அதில் ஓரளவு நீணடகாலத்தை கடந்து வந்திருப்பதுமே நிகழ்காலத்தில் எனக்குள்ள சவாலும் வெற்றியுமாகும்.


10. பெண் படைப்பாளிகளின் எழுத்துச் சுதந்திரம் குடும்பம் மற்றும் சமூகத்தின் அடக்கு முறைகளுக்கும் அதிர்வுகளுக்குமிடையேதான் உருக்கொள்கிறது. இஸ்லாமிய பெண்படைப்பாளிக்கு இன்னும் கூடுதல் நெருக்கடி தரும் சூழல் இது. அதனால் சுயதணிக்கை என்பது பெண்ணெழுத்தில் மிக நுண்மையாக இயங்கி ஆட்சி செய்கிறது. இந்த சுய தணிக்கை உங்கள் வெளிப்பாட்டை எப்படி பாதிக்கின்றது?


சுய தணிக்கையின்றித்தான் எழுதவிரும்புகிறேன். போர்க்கால அச்ச சூழலில் சுயதணிக்கை தேவையாக இருந்தது. பல்வேறு அரசியல் முரண்பாடுகளை தவிர்க்கும் பொருட்டே எழுத்தாளர்கள் சுயதணிக்கை செய்ய நேர்கின்றது. எழுத்தாளர்களது சுயநலம் சார்ந்து அது ஒருபோதும் இருப்பதில்லை. பல்வேறு நெருக்கடிகளை தவிர்க்கும் பொருட்டே சுய தணிக்கயைின் தேவை எழுகின்றது. என்போன்ற பெண் ஒருவர் எழுதும்போது என் முன்னுள்ள குடும்பம், சமூக கட்டுப்பாடுகள், அதன் பிறகு அரசியல் சூழல் என்பன சுய தணிக்கை மேற்கொள்ள காரணமாகின்றன.

தணிக்கையின்றிய வெளிப்பாட்டினால் பாதிப்பு ஏற்படுகின்றது தான். சுமை இறுக்கம் வெறுப்பு எழுத்தாளர்களை ஆழமாகப் பாதிக்கின்றது. அண்மையில் இதுபோன்ற சம்பவங்கள் நடந்துமிருக்கினறன. கவிதைகளில் முடிந்தவரை தணிக்கைகளை உடைத்து மீறிச் செல்லும் வழிகள் உள்ளன. நான் அதன் எல்லைகளை மொழியின் உதவியால் உடைத்து பல கவிதைகளை எழுதியிருக்கிறேன்.

புலம் பெயர் எழுத்துக்கள் இந்த விடயத்தில் மிகவும் விசாலமடைந்திருக்கின்றது. நான் அவதானித்த வகையில் எல்லைக்கோடுகளை எடுத்து வீசிய கலைஞர்களாக இங்குள்ள கலைஞர்களும் புதிய பழைய எழுத்தாளர்களும் காணப்படுகின்றனர். அங்கு நாங்கள் எந்த மௌனத்திற்குள் தொடர்ந்து குமைகின்றோமோ அதே மௌனங்கள் இங்கே அபரிமிதமான ஆற்றல்களாக வெளிப்பட்டுக்கொண்டு வருகின்றன. கவிதை, நாடகம், இசை, குறுந்திரைப்படம், நாவல், ஒவியம் புகைப்படம் சிறுகதை கூத்துவடிவங்கள் என வாழ்வதற்கான அர்த்தச் செயற்பாடுகளாக உயிருள்ளதாக மௌனங்கள் பல்வேறு வடிவங்கள் எடுத்து அசைகின்றன. இவற்றை அவதானிக்கையில் மிகுந்த சந்தோசமும் நம்பிக்கையும் ஏற்படுகின்றது.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

கனடாவில் இருந்து வெளிவரும் தாய்வீடு பத்திரிகையில் இடம்பெற்ற எனது நேர்காணல்.

நேர்காணல் செய்த தோழி கீதாவுக்கும், அ்ன்பிற்குரிய நண்பர்கள், தாய்வீடு பத்திரிகை ஆசிரியர் திலீப் குமார், புகைப்படக் கலைஞர் கருணா மற்றும் காலம் செல்வம் ஆகியோருக்கு எனது உளமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

http://www.thaiveedu.com/publications/pdf/issues/jul-15.pdf