ஈழத்து தமிழ் முஸ்லிம் பின்-நவீனக் கவிதைவெளி :  பின்-நவீன பெண் வெளி 

– ஜிஃப்ரி ஹாஸன் (இலங்கை)

-------------------------------------------------------------------------------------

பெண்ணின் தனித்தன்மையையும், சிறப்புத் தன்மையையும் உடைய கதையாடலை உருவாக்குவதன் மூலம் பெண்ணின் சுய அடையாளத்தை பின்-நவீனக் கவிதைச் செயற்பாட்டாளர்கள் பேசினர். இவர்களில் அனார், பஹீமா ஜஹான், பெண்ணியாபோன்றவர்கள் முக்கியமானவர்களாக விளங்குகின்றனர். ஈழத்து தமிழ் முஸ்லிம் பின்-நவீனப் பெண்வெளியின் முன்னோடியாகவும், அதிக பங்களிப்பாளராகவும் அனார்விளங்குகிறார். ஆனால் இங்கு அளவுப் பொருத்தம் கருதி அனாரின் கவிதைகள் பற்றி மட்டுமே மிகச் சுருக்கமாக பேசப்படுகிறது. 

ஈழத்து தமிழ் முஸ்லிம் பின்-நவீனக் கவிதைவெளியில் விளிம்பு நோக்கித் தள்ளப்பட்ட பெண்களின் பிரச்சினைகள் பற்றிய கவிதைகளும் காணப்படுகின்றன. பெண்களில் சிலர் விளிம்புகளை உருவாக்குகின்ற மையங்களாக மேற்கிளம்பி வரும் இன்றைய சூழலில் விளிம்புகளாக வாழும் பெண்கள்தான் இன்று சமூகத்தில் அதிகமாகவுள்ளனர். 

இங்கு பின்நவீன பெண்வெளி எனும்போது ஆணாதிக்க தந்தைவழி அமைப்பிலிருந்து அல்லது மேலாதிக்கம் கொண்ட ஆண் சொல்லாடலிலிருந்து பெண்கள் விலக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள், அத்துடன் அவர்கள் கீழ்நிலைப்படுத்தப்பட்டவர்களாக வரையறுக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது அதன் வாதமாக இருந்தாலும் அதன் கருத்துநிலைக்குள் முழுiமையாக அள்ளுண்டு போய் அதற்கான கவிதைப் பிரதிகளை அனாரோ, பஹீமா ஜஹானோ செய்யவில்லை. 

உண்மையைச் சொல்லப் போனால், இந்த விடயங்களை பின்-நவீனக் கோட்பாடாகப் புரிவதற்கு முன்னரே அனார் இந்த நிலமைக்கெதிரான கலகக் கவிதைப் பிரதிகளைப் படைக்கலானார். முஸ்லிம் சமூகவெளியில் இஸ்லாமியக் கருத்துநிலைகள் வலுவாகக் கடைபிடிக்கப்படும் சூழலில் அனாரோ, பஹிமா ஜஹானோ தங்களது கவிதைப் பிரதிகளில், சமய சமூக வரையறைகளைத் தாண்டாது, ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க எல்லைகளுக்குள் நின்று கொண்டனர். இப்படி ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட எல்லைக்குள் நின்று கொண்டு அனார் அதில் உச்சத்தையும் தொட்டார். வரம்பு மீறும் பிரதிகளை அவர்கள் படைக்கவில்லை என்பதை அவர்களது கவிதைகளைப் பற்றி செவிவழியாக கேள்விப்பட்டவர்களன்றி உண்மையில் வாசித்தவர்களால் மட்டுமே புரிந்து கொள்ள முடியும். 

முஸ்லிம் பண்பாட்டின் பெண் குறித்த பொதுக்கூறுகளை மீறாமல் அனார் உருவாக்கும் பெண்வெளி ஒரே சமயத்தில் பெண் படைப்பாளியாகவும், அதன் பாத்திரமாகவும் இருப்பதன் சிக்கல்களையும் பேசுகிறது. அனார் உருவாக்கும் பெண்கள் தீவிர மேலைத்தேயப் பெண்ணிலைவாதிகளின் குரலிலன்றி தமக்குச் சொந்தமான குரலில் பேசுபவர்கள். 

‘கனவுகள் காண ஏங்கும் கனவு’ (சுலைஹா கவிதை) என தனக்குள்ளும் தனக்கு வெளியேயுமிருக்கும் பெண்ணை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறார் அனார். இன்னுமொரு கவிதையில், ‘தம் கனத்த வாழ்நாளின் நெடுங்கதையை’ ஆண் குரலின் முன்னால் மௌனித்துக்கிடந்த பெண்வெளியில் சீற்றத்துடன் பேசத் தொடங்குகிறார். பெண்ணின் உலகத்தை கண்முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துவதற்கான கிட்டத்தட்ட எல்லா வகையான சாத்தியப்பாடுகளையும் அனார் தனது கவிதைகளில் செய்துவிட்டார் என்றுதான் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. 

பெண் என்றால் யார் என்பதை அறிமுகப்படுத்தும் அனாரின் கவிதை ஒரு அறிவிப்பு போல் வெளியாகிறது. பெண்ணின் வாழ்வைச் சுற்றியுள்ள மாயக் கட்டுகளை அவிழ்த்து விடும் மர்மச் சொற்கள் சுதந்திரமாய் தெறித்து வருகின்றன. 

“நீளமான நூலாய்த் தெரிகின்றது இரவு

நான் தனித்த மண்புழு சிறுகச்சிறுக நீளுகின்றேன்

தொடர்ந்து நீளமான வௌ்ளை நூல் தெரியும் வரை”

(‘மண்புழுவின் இரவு‘) 

இந்தக் கவிதை ஒரே நேரத்தில் மண்புழு பற்றியதாகவும் மண்புழுவான பெண் பற்றியதாகவுமிருக்கிறது. இந்தக் குரல் ஒரு எதிர்பார்ப்பை, ஒரு மாற்றத்தை எதிரொலிக்கிறது. இருள் என்ற விளிம்புக்குள் தள்ளப்பட்ட பெண்களுக்கான வெளிச்சத்தைக் கோரும் கவிதை அது. 

“உன்னுடைய சொற்கள் அறுவடைக் காலத்தின்

நெற்கதிர்கள்” 

என இன்னொரு கவிதையில் குரல் தாழ்த்தப்பட்ட பெண்களின் சொற்களுக்கு புதிய வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சுகிறார். 

பொதுவான பார்வையில் கவிதைகளில் விபரிக்கப்படுவது போன்ற நெருக்கடிகளை பெண்கள் உண்மையில் அனுபவிப்பதில்லை என்ற பார்வை நமக்குள் இருக்கலாம். அது ஒருவகையில் உண்மையாக இருந்தாலும், பிரச்சினை என்பதை வெறுமனே உடல் சார்ந்த வன்முறையாக மட்டும் பார்க்காமல் பெண்ணின் அக உலகம் சார்ந்ததாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டும் என்ற பார்வையையும் அனார் ஏற்படுத்துகிறார். 

அனாரை ஈழத்து தமிழ் முஸ்லிம் பின்நவீனக் கவிதைவெளியின் பெண் குரலாக மட்டுமே பார்ப்பதும் அவரது பங்களிப்பை குறைத்து மதிப்பிடுவதாக அமைந்துவிடும். ஈழத்து தமிழ் முஸ்லிம் பெண்வெளியானது அவரது முதன்மையான பங்களிப்பும் முன்னோடி நிகழ்ச்சியுமாகும் என்றளவில் மட்டுமே முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. மற்றபடி அவரது கவிதைகள் பன்முகப் பார்வை கொண்டவையாகவும் தமிழின் விரிந்த பரப்புக்குரியனவாகவும் விளங்குகின்றன. 

உலகக் கவிதைகளோடு எனக்குள்ள பரிச்சயத்தின்படி அனாரின் கவிதைகள் அந்தத் தரத்தில்தான் இருக்கின்றன என்பதை உறுதியாக கூற முடியும். 

-----------------------------------------------------------------------

நன்றி  : 

- கலைமுகம் - 2017

- ஜிஃப்ரி ஹாஸன் 

ஜின்னின் இரு தோகை :

Dinesh Rajeshwari - (Vellore, India)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

இஸ்லாம் அல்லாத மாற்று மதத்தினருக்கு சற்று பழக்கமில்லாத வார்த்தை 'ஜின்'. இஸ்லாத்தில் ஜின் என்றால் மறைந்திருக்கும் ஒரு உயிர் என்கிறார்கள். அதன் அரபு சொல்லில் இருந்து பெறப்படும் மூல விளக்கம் மறைவான ஒன்றுக்கு ஜின் என்று பெயர்.

அனாரின் கவிதைகள் ஜின்னை போல மறைந்துதான் இருக்கிறது. அநேகமாக எல்லா கவிதைகளுமே ஒரே வாசிப்பில் புரிந்து விடாத பூடகமான ஒன்றுதான். எல்லா கவிதைகளும் ஜின்னே. கலையின் முக்கியமான சிறப்புகளில் ஒன்று அது மறைவாய் பொருளுணர்த வேண்டும். அதை எல்லா கவிதைகளிலும் பார்க்கலாம். வெறும் 47 பக்கங்களே உடைய இந்த தொகுப்பை நான் நிறைய முறை படித்து விட்டு புரியாமல் வைத்து விடுவேன். மீண்டும் ஏதாவதொரு இடைவெளியில் எடுத்து படிப்பேன். அந்த நேரத்தில் எனக்கொன்று புரியும். எனக்குள்ளாக நிறையும் என்றே கூட சொல்லலாம். ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு புரிதல் ஏற்பட அதிகமான சாத்தியங்கள் கொண்டுள்ளது இந்த தொகுப்பு.

பின்னட்டையில் வரும் வரிகள் போல அகத்தின் மாயச்சுழல்கள் கவிதைகளாய் மேவிப்பாயும் தொகுதி இது. மௌனத்துக்கும் உரையாடலுக்கும் இடையில் பெறப்பட்ட முத்தங்களாகவும் மாந்த்ரீக வனப்புகளாகவும் அனாரின் கவிதைகள் உருமாற்றம் பெறுகின்றன. புதிய காட்சிப் படிமங்களாலும் சாதரணமாய் பிடிபடாத உருவங்களாலும் நம்மைத் தொடர்ந்து ஈர்த்து கொண்டிருக்கின்றன அவரது கவிதைகள்.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

எழுதிச் செல்லும் கரங்கள் :   அத்யந்தத்தின் ஞாபகங்கள்

- ஆத்மார்த்தி (மதுரை, இந்தியா)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

அனார் நான் வாசித்த கவிஞர்களில் எனக்குப் பிடித்தமானவர்களின் பட்டியலில் எப்போதும் இடம்பெறுகிற ஒருவர். இவரது சமீபத்தியக் கவிதைகள் காலச்சுவடு பதிப்பக வெளியீடாக ‘ஜின்னின் இரு தோகை’ என்ற தலைப்பில் வந்திருக்கிறது. எண்ணிக்கையில் குறைவான கவிதைகளே கொண்டிருந்தாலும் கவிதைகளின் வீர்யத்தாலும் அவை அழைத்துச் சென்று ஆட்படுத்துகிற அனுபவவெளியின் ஒளிர்விலகல்களாலும் முக்கியமான தொகுதியாகிறது. அனாரின் பலம் சொல்ல வருவதை மிக உறுதியாக சொல்ல முனைகிறார். மேலும் அனாரின் கவிதைப் பொருட்கள் அலாதியானவையாக இருக்கின்றன. இயல்பின் சொல் மலர்களை எடுப்பதிலும் கோர்ப்பதிலும் அனாயாசம் காட்டுகிற அனார் அவற்றின் மீது பரபரப்பேதுமின்றிக் கவிதை செய்வதையே விரும்புகிறார். இன்னும் சொல்வதானால் ஒருவகையில் தன் சொந்த மொழியின் அருகாமையும் ஆன்ம உறவாடலும் கைவரப் பெற்ற அனார் அனிச்சையாகவே தன் கவிதை நிகழ்ந்து நிறைவதை எப்போதும் உறுதி செய்கிறார். ஒரு சொல்லை அதன் பகுதியைக் கூடத் தீர்மானிப்பதோ நிர்ப்பந்திப்பதோ இல்லாமல் மிக எளிமையான அதே நேரத்தில் தன்னியல்பின் பெருக்கத்தில் வந்து நிறைகின்றன அனாரின் கவிதைகள். மேலோட்டம் என்று கடக்கவே முடியாத ஆழ்கவனப் பார்வையை ஒவ்வொரு கவிதையிலும் அழுத்தமாய் எதிர் நோக்குகின்றன இக்கவிதைகள். மாற்றாக முடிந்து வெளியேறும் போழ்துகளில் சன்னவொலித்தலில் விருப்பப் பாடலின் வார்த்தைகளை மாற்றியும் தத்தகாரம் கொண்டு நிரப்பியும் தனிமையும் தானுமாய் விளையாடிப் பார்க்கிற அத்யந்தத்தின் ஞாபகங்களாக இக்கவிதைகள் வாசகனுக்குள் நிரம்புகின்றன.

இந்தத் தொகுதியில் அனார் எழுதி இருக்கிற ‘கால்களால் ருசியறியும் நடனம்’ என்ற கவிதை என் கண்டறிதலில் சமீபத்தில் எழுதப்பட்ட ஆகச்சிறந்த கவிதைகளில் முக்கியமான ஒன்று. இதன் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பை அடுத்த அத்தியாயத்தில் காணலாம். இப்போது தமிழில் அனார் எழுதிய கவிதை.

கால்களால் ருசியறியும் நடனம்

------------------------------------------------------------

அந்திப்பூச்சியின் மந்திரம்

பலிக்கத் தொடங்குகையில்

கோடை நடனம் செக்கச் செவேலென

கரைந்துருகுகின்றது

உருவம்

பொன்னொளி உருக்கென வியாபிக்க

வெள்ளை ஆடை அகன்று குடைவிரிய

உயிர் எனும் வெள்ளிப்பூச்சியே

ஜோதியை மொய்த்திடு

உருக்கொண்டு முற்றி வெடிக்கின்ற

நிறச் சுளைகளின் மீது

கால்களால் ருசியறியும் நடனம் சுழலட்டும்

ஆவி கவ்விடும் பார்வையில்

நிசப்தவெளி விரிய

மஞ்சள் புல்வெளியாளின்

சிறகுகள் படபடக்கின்றன

களிநடனமிடும் நர்த்தகியின்

தெய்வீகப் பனிமுத்துக்கள் உறிஞ்சி

மஞ்சள் சிறகன் உணர்வின் ஆழத்திற்கு

நித்தியத்தின் கிருபையை கொண்டு செல்கிறான்

--

இதன் தலைப்பில் தொடங்குகிற தனித்துவத்தின் வசீகரம் ஒரு பெருமலைப் பாதையின் மழைச்சாரல் பொழிவின் பொழுது நிகழ்கிற கண்ணறியா நகர்தலின் போது ஒவ்வொரு வளைவிலும் உயிர் போய் உயிர் வருகிற நிச்சயமின்மையின் பொழுதான மிதமான அலறலுடன் நிகழ்கிற பெயரற்ற மகிழ்வொன்றிற்குச் சற்றும் குறைவற்றது. இந்தக் கவிதையின் சொற்களை அவற்றின் வழமையிலிருந்து பெற்றுக் கொள்கிற மன அருகாமை ஒன்று நிகழ்வதன் வாயிலாகவே இக்கவிதையின் முழுமை வரைக்கும் பிரயாணிக்க முடியும். இதன் உருவகங்கள் பன்முக சாத்திய வெளிகளில் நம்மைத் தள்ளுகின்றன. ஒவ்வொரு சொல்லும் பேயுருக் கொள்வது மொழியின் நன்கு ஒத்திகை செய்த பிற்பாடு நிகழ்த்தப் படுகிற நடனம் போன்ற லாவகம்.

முற்றி வெடிக்கின்ற நிறச்சுளைகளின் மீது கால்களால் ருசியறியும் நடனம் சுழலட்டும் என்பது அபாரமாய் வெடிப்புறுகிறது. மஞ்சள் புல்வெளியாளும் மஞ்சள் சிறகனும் நம்முள் நாளும் நிதானத்தில் பெருக்கெடுக்கிற மஞ்சளின் அத்தனை நிகழ்தகவுகளையும் அறுத்தெறிந்து வேறொரு ஒற்றையாகத் தன்னை நேர்த்துகிறது. நித்தியத்தின் கிருபை உணரப் பெற்றவர்கள் பாக்கியசாலிகள். உயிர் எனும் வெள்ளிப்பூச்சியை எங்கனம் எப்படி ஜோதியோடு சேர்ப்பிப்பது என்பது தான் சூட்சுமத்தின் முன் கோரல் ஞானம் என்பதாகிறது.

சொற்களுக்கு ஒப்புக் கொடுப்பதென்பது இப்படித் தான் சுயம் அழித்துக் கரைத்து விடுவதற்கான நிகழ்சாத்தியம் என்பது. இன்னொரு சொல்லாய்ச் சொல்வதானால் சுயம் அழிதலின் பெயர் தான் மாயமாதல் என்பது. இக்கவிதை மொழிவழி மாயமாதலை சாத்தியமாக்குகிறது.

 --------------------------------------------------------------------------------------------

நன்றி : http://aathmaarthi.com/index.php?option=com_content&view=article&id=312&Itemid=322

ஜின்னின் இரு தோகை - அனார்

Muthuprakash Ravindran ( Chennai, India)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

தமிழில் தற்சமயம் எழுதும் கவிஞர்களில் அனார் மற்றும் தேன் மொழி தாஸ் மட்டுமே சிறந்த கவிஞர்கள் என்பது என் கருத்து. அதிலும் அனார் நம் முன் கொண்டு வரும் உலகம் மிகவும் ரசிக்க வேண்டியது.

அனாரின் கவிதைகள் அவரே சொல்வது போல் 'மௌனத்திற்கும் உரையாடலுக்கும்' நடுவே உள்ள வெளியில் இருப்பவை. பெரும்பாலும் காதல் கவிதைகள். Impressionism போன்று மனதில் காதலின் நிலையை வார்த்தைகளில் வடிப்பவை. வான் கோவின் சித்திரங்கள் போல இவை எழுத்தில் வரையப்பட்டவை.

காதல் கவிதைகளில் அனார் ஒரு தனித்துவமிக்க கவிஞராகவே இருக்கிறார். அவர் வரையும் காதல் கோடுகள் இதுவரை இடப்படாதவை. 'ஒற்றை முத்தம்' ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

'மரத்தின் இடைவெளிக்கூடாக விழுந்த
இறந்தகால வெட்கங்களின்
வெளிச்சத் தீற்றல்களைத்
திரும்ப நினைத்து நாணமுறுகிறேன்
..
கற்களின் இடுக்குகளுக்குள்ளே
தாப திவலைகளின்
நீர் வளையங்களாகிறேன்.

உன் கண்கள் ரகசியங்களுடன்
சுழலும் பொழுதெல்லாம்
இரவின் சதுப்பு நாணல்களுக்குள்
புதைகின்றன நட்சத்திரங்கள்.'

அனார் உருவாக்கும் காட்சி படிமங்கள் இதுவரை இல்லாதவை. அவரின் கவிதைகளின் உலகம் இத்தகைய மாய தோற்றங்களில் உருவாகும் படிமங்களின் வழியே வெளிப்படுகிறது.

பெரும்பாலும் காதலின் மெல்லிய வெளிப்பாடாகவே அவரது கவிதைகள் இருக்கின்றன. துயரங்கள் ஒரு நீர் கோடாக வழிந்தாலும், காதல் மனதின் வெளிப்பாடாகவே அவர் எழுதுகிறார்.

'பல்லாயிரம் உப்புக்கோடுகளாக
மழைக்கொட்டும் தனித்த இரவொன்றில்
கண்களில் இருந்து பெருகும்
உப்புக்கோடுகளை
வெளிப்படாமல் அழிக்கிறாள்..'

போன்ற வரிகள் வேறு சிலவே. அனாரின் மாய உலகம் வசீகரமானது. நம்மை ஈர்த்து அதனுள்ளேயே வைத்துக் கொள்வது. இதுவே அவரின் கவிதையின் வெற்றி எனலாம்.

'மௌனத்திற்கும் உரையாடலுக்குமிடையே
பெறப்படாத முத்தங்கள்
நம் கண்கள்'

----------------------------------------------------------------------

நன்றி : https://sibipranav.blogspot.com/2018/01/by.html?spref=fb

கவிதை முழுமையடையும் தருணம்

------------------------------------------------------------

- பேரா. அ. ராமசாமி

இப்போது வரும் கவிதைத்தொகுதிகளில் ஒன்றைக் கையில்கொடுத்து விமர்சனம் செய்யவேண்டும் அல்லது விளக்கிப்பேசவேண்டுமென்றால் திணறல் ஏற்படுவது தவிர்க்கமுடியாதது. அந்தத் திணறல் காரணமாகவே தமிழின் முக்கியக் கவிகள் பலரைப்பற்றியும் எனது வாசிப்பனுபவத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளாமல் தவிர்த்துக் / தவித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அனாரின் கவிதைகளின் தொகுதியும்சரி, தனித்தனிக் கவிதைகளும்சரி அந்தத் திணறலை ஏற்படுத்துவதில்லை.

அச்சில் ( தடம், நவம்பர், 2016 ) வந்திருக்கும் தனது கவிதையொன்றை அனார் தனது பக்கத்தில் பகிர்ந்துள்ளார். அந்தக் கவிதையின் தலைப்பு,
" ஆழ்தொலைவின் பேய்மை"

’ நீயொரு மாறுதலற்ற நிழல்

நான் பகலை முந்திச்செல்லும் இரவு’

என்பதான இருமைக்குள் விரியும் படிமக் காட்சிகள் பிறன்மை(Other) யையும் தன்னிலை(Self)யையும் அடுக்கிக் காட்டுகின்றன.

பகலை முந்திச்செல்லும் இரவு எனத் தன்னை ( ) முன்னிலைப்படுத்திக்கொண்டு, பிறன்மையை ஆழ்தொலைவின் பேய்மையாக உருவகித்துக்கொண்டு உரையாடலை நிகழ்த்துகிறது. தனக்கும் அதற்குமான தூரம் வெகுதூரமாக இருந்தபோதிலும் தனது இருப்பு, 'வெம்புக்காட்டின் சுருள்களுக்குள்

நாகத்தின் சீற்றம்' மின்வெட்டு, கரைந்தபடி அலையும் ஒற்றைக்காகம், ஜொலிஜொலிப்பாக விரியும் அமிர்தத்தின் குடுவை எனச்சொல்கிறது. என்றாலும் கணத்தில் சூழும் பேய்மைகள், மரணத்தை நினைவூட்டும் அச்சமாகச் சூழ்கிறது என விரிகிறது.

கவிதைக்குள் இருக்கும் ‘சொல்லி’யின் தவிப்பும் நிலைப்பாடும் தனியொருவருக்குரியதாக இல்லாமல் பொதுநிலைக்குரியதாக ஆவதில், ஒவ்வொரு அகக்கவிதையும், பொதுநிலைக்கவிதையாக மாறிவிடும். அனாரின் இந்தக் கவிதை அதைத்துல்லியமாகச் செய்துகாட்டியிருக்கிறது.ஆணைச்சார்ந்து வாழும் பெண்மையாக மட்டுமல்லாமல், தனது படைப்பாற்றல், உற்பத்தித்திறன், பயணம் தரும் கொண்டாட்டத்தை அனுபவிக்கும் மனுசியாக உலகத்தின் பரப்பிற்குள் விரிக்கும் ஒரு பெண்ணைச் சூழும் பேய்ம்மைகள் பலவிதமானவை. அவற்றின்மீது அந்தப்பெண் கொள்ளும் கோபத்தின் ஆவேசத்தை, ஆவேசமான சொற்களைத்தவிர்த்து அதன் வீர்யம் குறையாத வேறுசொற்களால் நிரல்படுத்துவதில் அனார் கவனம் செலுத்துபவர். அந்த நிரல்படுத்தலில் தான் வாழும் நிலம்சார்ந்த காட்சிச்சித்திரங்களையும் தந்துவிடுவார். இந்தக்கவிதையிலும் அதை உறுதிசெய்திருக்கிறார். அச்சத்தின் சாயலும் பெருமிதத்தின் நிமிர்வுமெனக் கசியும் இந்தக் கவிதையில் ஒரு தமிழ்க்கவிதையின் அழகியலான முதல், கரு, உரி என்ற மூன்றும் சம அளவில் வெளிப்பட்டுள்ளது. அந்தச் சமநிலையில்தான் கவிதை முழுமையாகும். இந்தக் கவிதை அப்படியொரு முழுமையான கவிதை:

இனி முழுமையாக அந்தக் கவிதையைத் தருகிறேன்.

வெம்புக்காட்டின் சுருள்களுக்குள்

நாகத்தின் சீற்றமாக இருக்கிறேன்

மேகப்படைகள்

மழையை விரித்துக்கொண்டும்

சுருட்டிக்கொண்டும் இருந்தவேளை

மின்வெட்டாக….

சாம்பல் அந்திகளில் கரைந்தபடி

குறுக்கு மறுக்காக பறக்கும்

ஒற்றைக் காகத்தின் பரிதவிப்பாக

இரு மலை உச்சிகளின் நடுவே

விழும் பெருநீர்ப்பரப்பின் ஜொலி ஜொலிப்பு

குறைவான அமிர்தத்தின் குடுவை

கணத்தில் காணும் விபத்து

மரணத்தைக்கொண்டு நினைவூட்டும் அச்சம்

மிளகுக்கொடியின் அருகே பிறந்த

மலைப் பூனையின் வாசம்

பொங்கிவரும் நுரைத்துளிகளை 

காய்ந்துறையச் செய்யும்

நினைவுகளின் வறண்ட பள்ளங்களில்

தேங்கிய கானல்

மலையைச் சுற்றிப்போகும் குளம்

ஆழ் தொலைவில் 

பேய்த்தனமாய்ச் சிவந்து நீர்ச்சுடர்கள் மினுங்கும்

நீயொரு மாறுதலற்ற நிழல் 

நான் பகலை முந்திச்செல்லும் இரவு’

-------------------------------------------------------------

நன்றி :  பேரா. அ. ராமசாமி